Węgorek jelitowy (węgorzyca) — co to za pasożyt? Objawy zakażenia, diagnostyka, leczenie

Węgorek jelitowy — co to za pasożyt?

Węgorek jelitowy (z łac. Strongyloides stercoralis) jest pasożytem, który wywołuje chorobę zwaną węgorzycą. Pasożyt ten głównie występuje w krajach tropikalnych i subtropikalnych, w których panują niskie warunki sanitarne. Z tego powodu u wielu osób dochodzi do zakażenia podczas pobytu na wakacjach. Rzadziej do zakażeń dochodzi w Europie, a jeśli one występują to najczęściej w obszarach, w których gleba jest nawożona ludzkimi odchodami. 

Najczęstszą drogą zarażenia jest kontakt z glebą, w której znajdują się ludzkie fekalia, a także poprzez mleko zarażonej matki.

Węgorek jelitowy — jak wygląda jego cykl życiowy?

Czas od zarażenia do pojawienia się larw w organizmie wynosi około 30 dni. Inwazyjna larwa znajdująca się w glebie wnika poprzez nieuszkodzoną skórę lub błonę śluzową do organizmu człowieka. Następnie transportuje się poprzez krew do płuc lub do jelit, gdzie przekształca się w dorosłe samice. Węgorek jelitowy bytujący w organizmie u wielu osób początkowo nie daje żadnych objawów, natomiast sama choroba u wielu osób trwa wiele lat i charakteryzuje się naprzemiennymi okresami zaostrzeń i remisji.

Jak objawia się zakażenie węgorkiem jelitowym?

Węgorek jelitowy, jak już wcześniej wspomniano, u wielu osób nie powoduje objawów, a u tych, u których one występują, są niespecyficzne. Z tego powodu bardzo ciężko wykryć tego pasożyta. Do najczęstszych objawów należą dolegliwości skórne, takie jak: zaczerwienienie, pokrzywka, świąd, liniowe i kręte zmiany skórne związane z przemieszczania się węgorka, a także ból skóry w miejscu występowania pasożyta. Najczęstszymi objawami ze strony układu pokarmowego są bóle brzucha, nudności, biegunki, brak apetytu, wzdęcia czy utrata masy ciała. Do najczęstszych objawów ze strony układu oddechowego należą duszność, kaszel i krwioplucie. 

Węgorek jelitowy — jak leczyć?

Węgorzycę wykrywa się poprzez wykonanie badania kału lub plwociny. Jeśli wynik jest dodatni, to lekarz zleca odpowiednie leczenie. Terapia wymaga cierpliwości, systematyczności oraz ścisłego przestrzegania zasad higieny osobistej. Głównymi substancjami leczniczymi w leczeniu węgorzycy jest iwermektyna i albendazol. Iwermektynę podaje się codziennie, doustnie w dawce 200 µg/kg mc., aż do uzyskania ujemnych wyników badania kału lub plwociny przez 2 tygodnie. W przypadku albendazolu stosowana dawka to 400 mg doustnie dwa razy dziennie przez 7 dni.

Dostępność poszukiwanych preparatów w najbliższych aptekach znajdziesz na stronie: KtoMaLek.pl.

Należy zaznaczyć również, że leczenie węgorzycy nie polega tylko i wyłącznie na podawaniu produktów leczniczych, ale także na prewencji. W przypadku pracy z glebą, która może być potencjalnie zakażona węgorkiem jelitowym, należy nosić odpowiednią odzież ochronną.

Dodatkowo, należy regularnie myć części ciała, które miały kontakt z zanieczyszczoną glebą. Bardzo ważne, aby nie dzielić się przedmiotami higieny osobistej, tj. ręcznikami czy bielizną oraz dokładnie myć warzywa i owoce.

Węgorek jelitowy — podsumowanie

Węgorek jelitowy jest pasożytem, który bardzo często występuje w krajach tropikalnych, natomiast rzadziej na terenach Europy. Częstymi objawami wywołanymi przez węgorzycę są nudności, bóle brzucha, nudności, ale także objawy skórne, takie jak charakterystyczne czerwone pręgi czy świąd i zaczerwienienie. Węgorkiem jelitowym można zarazić się głównie poprzez kontakt z zakażoną glebą. Eliminacja tego pasożyta polega na podawaniu leków przeciwpasożytniczych i zachowaniu szczególnych środków ostrożności w pracy z potencjalnie zakażoną glebą.

Bibliografia

1. Vadlamudi, R. S., Chi, D. S., Krishnaswamy, G. (2006). Intestinal strongyloidiasis and hyperinfection syndrome. Clinical and Molecular Allergy, 4(1), s. 8.
2. Concha, R., Harrington Jr, W., Rogers, A. I. (2005). Intestinal strongyloidiasis: recognition, management, and determinants of outcome. Journal of clinical gastroenterology, 39(3), s. 203-211.
3. Greaves, D., Coggle, S., Pollard, C., Aliyu, S. H., Moore, E. M. (2013). Strongyloides stercoralis infection. Bmj, s. 347.
4. Gordon, C. A., Utzinger, J., Muhi, S., Becker, S. L., Keiser, J., Khieu, V., Gray, D. J. (2024). Strongyloidiasis. Nature Reviews Disease Primers, 10(1), s. 6.

Autor