Ampicillin TZF
proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań
1 fiol.s.subs. | 2 g
Sprawdzamy dostępność
leków w 10 894 aptekach
Rodzaj:
lek na receptę
Substancja czynna:
Ampicillinum
Podmiot odpowiedzialny:
TARCHOMIŃSKIE ZAKŁ. FARMACEUTYCZNE "POLFA" S.A.
Ampicylina w postaci roztworu do wstrzykiwań jest wskazana w leczeniu następujących zakażeń, wywołanych przez bakterie wrażliwe, kiedy stosowanie ampicyliny w postaci doustnej jest nieodpowiednie lub niemożliwe:
· ostre i przewlekłe zakażenia układu moczowego, wywołane przez Escherichia coli, Proteus mirabilis, Enterococcus spp., Shigella spp., Salmonella spp. (w tym szczepy Salmonella typhi ) , Neissseria gonorrhoeae (szczepy niewytwarzające penicylinazy);
· zakażenia dróg oddechowych wywołane przez niewytwarzające penicylinazy szczepy bakterii Haemophilus influenzae, Streptococcus spp. (w tym Streptococcus pneumoniae ), Staphylococcus spp;
· zakażenia przewodu pokarmowego wywoływane przez Salmonella spp. (w tym Salmonella typhi ) , Escherichia coli, Proteus mirabilis, Enterococcus spp ;
· zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych wywołane przez szczepy Neisseria meningitidis, Listeria monocytogenes, wrażliwe szczepy Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae (często w skojarzeniu z aminoglikozydami);
· zapalenie wsierdzia wywołane przez wrażliwe szczepy Streptococcus spp., Staphylococcus spp., Enterococcus spp., Escherichia coli.
Uwaga! Przed rozpoczęciem leczenia ampicyliną należy przeprowadzić badanie lekowrażliwości wyizolowanego drobnoustroju, wywołującego zakażenie. Leczenie może być wdrożone przed uzyskaniem wyniku lekowrażliwości drobnoustroju. Po uzyskaniu wyniku antybiogramu może być konieczna odpowiednia zmiana leku.
Podając ampicylinę należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne, dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
Jedna fiolka zawiera 2 g ampicyliny (Ampicillinum) w postaci soli sodowej.
Nadwrażliwość na ampicylinę lub inne antybiotyki ß-laktamowe (penicyliny, cefalosporyny).
Stosowanie ampicyliny jest przeciwwskazane u pacjentów z mononukleozą zakaźną lub białaczką limfatyczną ze względu na zwiększone ryzyko wysypek.
Zaburzenia krwi i układu chłonnego : niedokrwistość hemolityczna, trombocytopenia, plamica małopłytkowa, eozynofilia, leukopenia, agranulocytoza.
Zaburzenia układu immunologicznego : obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny, objawy choroby posurowiczej, alergiczne zapalenie naczyń.
Rzadko obserwowano również śródmiąższowe zapalenie nerek.
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej : wysypki, świąd, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, pęcherzowe złuszczające zapalenie skóry, ostra uogólniona osutka krostkowa.
Jeśli wystąpi którakolwiek z powyższych reakcji uczuleniowych, należy natychmiast odstawić lek.
Zaburzenia układu nerwowego : uczucie zmęczenia, bezsenność, nadmierna ruchliwość, drgawki.
Drgawki mogą wystąpić u pacjentów z niewydolnością nerek i (lub) przyjmujących duże dawki leku.
Zaburzenia żołądka i jelit : biegunka, nudności, wymioty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (może pojawić się podczas trwania lub po zakończeniu terapii). Objawy te najczęściej występują u pacjentów otrzymujących ampicylinę doustnie.
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych : zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna, niewielkie przemijające zwiększenie aktywności aminotransferazy glutaminianowo-asparaginianowej.
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania : zaczerwienienie skóry, ból w miejscu podania.
Dawkę produktu leczniczego należy dobrać z uwzględnieniem drobnoustrojów wywołujących zakażenie, ciężkości zakażenia, wieku i masy ciała pacjenta.
Dorośli i dzieci o masie ciała od 20 kg
- Zakażenia układu moczowego: 500 mg co 6 godzin.
- Rzeżączkowe zapalenie układu moczowego: 2 dawki po 500 mg podane w odstępie 12 godzin.
- Bakteryjne zakażenia dróg oddechowych: zwykle 250 mg do 500 mg co 6 godzin.
- Zakażenia przewodu pokarmowego: 500 mg domięśniowo lub dożylnie co 6 godzin.
- Bakteryjne zapalenie opon mózgowych, zapalenie wsierdzia: 1 g do 2 g domięśniowo lub dożylnie 6 do 8 razy na dobę, co 3 lub 4 godziny.
Maksymalna dawka dla dorosłych wynosi 14 g na dobę.
Dzieci o masie ciała do 20 kg
- Większość zakażeń bakteryjnych: zwykle 12,5 mg/kg mc. dożylnie lub domięśniowo co 6 godzin.
- Bakteryjne zapalenie opon mózgowych
Noworodki do 2 kg masy ciała – dożylnie lub domięśniowo 25 mg do 50 mg/kg mc. co 12 godzin w pierwszym tygodniu życia, a następnie 50 mg/kg mc. co 8 godzin.
Noworodki o masie ciała 2 kg i powyżej – dożylnie lub domięśniowo, 50 mg/kg mc. co 8 godzin w pierwszym tygodniu życia, a następnie 50 mg/kg mc. co 6 godzin.
Pacjenci z niewydolnością nerek
U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) należy rozważyć zmniejszenie dawki lub zwiększenie przerwy między kolejnymi podaniami leku.
Pacjentom dializowanym po zakończeniu dializy należy podać dawkę uzupełniającą.
Czas stosowania
Lek należy podawać jeszcze przez 48 do 72 godzin po ustąpieniu objawów choroby (z wyjątkiem leczenia rzeżączki).
W przypadku zakażeń wywołanych przez β-hemolizujące szczepy paciorkowców leczenie powinno trwać przez co najmniej 10 dni.
Sposób podawania
Ampicillin TZF w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań można podawać domięśniowo lub dożylnie. Gdy tylko to będzie możliwe, należy kontynuować leczenie doustną postacią ampicyliny.
Przed rozpoczęciem leczenia produktem Ampicillin TZF konieczne jest zebranie dokładnego wywiadu dotyczącego występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny lub inne alergeny.
W trakcie leczenia ampicyliną rzadko mogą wystąpić ciężkie objawy nadwrażliwości w postaci reakcji anafilaktycznej. Większe prawdopodobieństwo takiej reakcji występuje po podaniu antybiotyku drogą parenteralną. Prawdopodobieństwo reakcji nadwrażliwości jest większe u osób ze skłonnością do reakcji alergicznych na wiele różnych substancji. Reakcje takie opisywano u osób z alergią na penicylinę.
Jeśli wystąpi wstrząs anafilaktyczny lub obrzęk naczynioruchowy, w pierwszej kolejności należy podać epinefrynę, następnie lek przeciwhistaminowy, a jako ostatni - kortykosteroid. Należy również kontrolować podstawowe czynności życiowe (oddech, tętno, ciśnienie tętnicze krwi).
Ampicylinę należy ostrożnie podawać pacjentom z niewydolnością nerek. W dawkowaniu należy uwzględnić klirens kreatyniny.
Ampicylinę należy ostrożnie podawać pacjentom, u których w wywiadzie stwierdzono choroby przewodu pokarmowego, szczególnie zapalenie okrężnicy.
Ampicylinę należy ostrożnie podawać pacjentom z miastenią.
W trakcie długotrwałego stosowania ampicyliny, szczególnie u pacjentów przewlekle chorych i pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, może wystąpić nadmierny rozwój niewrażliwych szczepów bakterii lub grzybów. Jeśli podczas leczenia ampicyliną wystąpią nowe zakażenia bakteryjne lub grzybicze, antybiotyk należy natychmiast odstawić i wdrożyć odpowiednie leczenie.
Antybiotyki o szerokim zakresie działania przeciwbakteryjnego (np. makrolidy, penicyliny półsyntetyczne, cefalosporyny) mogą niekiedy wywoływać rzekomobłoniaste zapalenie jelit. Zaburzenia prawidłowej flory bakteryjnej w jelitach umożliwiają namnożenie pałeczki Clostridium difficile, której toksyny wywołują objawy kliniczne rzekomobłoniastego zapalenia jelit. Dlatego pacjenci, u których biegunka wystąpiła w trakcie stosowania antybiotyku lub wkrótce po jego odstawieniu, nie powinni sami jej leczyć, lecz zwrócić się do lekarza. Jeśli stwierdzono rzekomobłoniaste zapalenia jelit, należy niezwłocznie przerwać podawanie antybiotyku i zastosować odpowiednie leczenie. W lżejszych przypadkach zazwyczaj wystarcza odstawienie leku, w cięższych podaje się doustnie metronidazol lub wankomycynę. Przeciwwskazane jest podawanie leków hamujących perystaltykę jelit lub innych leków działających zapierająco.
W 1 fiolce produktu Ampicillin TZF znajduje się 142 mg sodu. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.
Przed rozpoczęciem leczenia produktem Ampicillin TZF konieczne jest zebranie dokładnego wywiadu dotyczącego występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny lub inne alergeny.
W trakcie leczenia ampicyliną rzadko mogą wystąpić ciężkie objawy nadwrażliwości w postaci reakcji anafilaktycznej. Większe prawdopodobieństwo takiej reakcji występuje po podaniu antybiotyku drogą parenteralną. Prawdopodobieństwo reakcji nadwrażliwości jest większe u osób ze skłonnością do reakcji alergicznych na wiele różnych substancji. Reakcje takie opisywano u osób z alergią na penicylinę.
Jeśli wystąpi wstrząs anafilaktyczny lub obrzęk naczynioruchowy, w pierwszej kolejności należy podać epinefrynę, następnie lek przeciwhistaminowy, a jako ostatni - kortykosteroid. Należy również kontrolować podstawowe czynności życiowe (oddech, tętno, ciśnienie tętnicze krwi).
Ampicylinę należy ostrożnie podawać pacjentom z niewydolnością nerek. W dawkowaniu należy uwzględnić klirens kreatyniny.
Ampicylinę należy ostrożnie podawać pacjentom, u których w wywiadzie stwierdzono choroby przewodu pokarmowego, szczególnie zapalenie okrężnicy.
Ampicylinę należy ostrożnie podawać pacjentom z miastenią.
W trakcie długotrwałego stosowania ampicyliny, szczególnie u pacjentów przewlekle chorych i pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, może wystąpić nadmierny rozwój niewrażliwych szczepów bakterii lub grzybów. Jeśli podczas leczenia ampicyliną wystąpią nowe zakażenia bakteryjne lub grzybicze, antybiotyk należy natychmiast odstawić i wdrożyć odpowiednie leczenie.
Antybiotyki o szerokim zakresie działania przeciwbakteryjnego (np. makrolidy, penicyliny półsyntetyczne, cefalosporyny) mogą niekiedy wywoływać rzekomobłoniaste zapalenie jelit. Zaburzenia prawidłowej flory bakteryjnej w jelitach umożliwiają namnożenie pałeczki Clostridium difficile, której toksyny wywołują objawy kliniczne rzekomobłoniastego zapalenia jelit. Dlatego pacjenci, u których biegunka wystąpiła w trakcie stosowania antybiotyku lub wkrótce po jego odstawieniu, nie powinni sami jej leczyć, lecz zwrócić się do lekarza. Jeśli stwierdzono rzekomobłoniaste zapalenia jelit, należy niezwłocznie przerwać podawanie antybiotyku i zastosować odpowiednie leczenie. W lżejszych przypadkach zazwyczaj wystarcza odstawienie leku, w cięższych podaje się doustnie metronidazol lub wankomycynę. Przeciwwskazane jest podawanie leków hamujących perystaltykę jelit lub innych leków działających zapierająco.
W 1 fiolce produktu Ampicillin TZF znajduje się 142 mg sodu. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.
Ten lek zażywany jednocześnie z innymi lekami może mieć negatywny wpływ na twoje zdrowie.
Nie posiadamy informacji wskazujących, aby podczas zażywania tego leku należało unikać jakichkolwiek produktów żywnościowych.
Ampicillin TZF
proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań
1 fiol.s.subs. | 2 g
Ampicillin TZF
proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań
1 fiol.s.subs. | 1 g
Ampicillin TZF
proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań
1 fiol.s.subs. | 500 mg
Wybierz interesujące Cię informacje:
Informacje o kodach BLOZ oraz możliwości współpracy z BLOZ dostępne są pod adresem BLOZ.pharmind.pl.