Trudno dostępny w aptekach

 

Finlepsin 400 Retard tabletki o przedłużonym uwalnianiu | 0,4 g | 50 tabl. | 5 blist.po 10 szt.

od 0 , 00  do 25 , 32

Wybierz odpłatność

Rodzaj: lek na receptę | refundowany
Substancja czynna: Carbamazepinum
Podmiot odpowiedzialny: TEVA PHARMACEUTICALS POLSKA SP. Z O. O.

Finlepsin 400 Retard cena

25,32

Logo LekarzeBezKolejki.pl

Zażywasz ten lek?
Nie ryzykuj zdrowiem

Warto skonsultować się z lekarzem.

Skorzystaj z Telewizyty na LekarzeBezKolejki.pl



Opis produktu Finlepsin 400 Retard

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Finlepsin 400 retard, 400 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 400 mg karbamazepiny
(Carbamazepinum).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka o przedłużonym uwalnianiu

Tabletkę Finlepsin 400 retard można podzielić na połowy.

Białe lub żółtawe, okrągłe, płaskie, tabletki z zaokrąglonymi brzegami.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

- padaczka: napady częściowe proste i złożone; napady uogólnione toniczno-kloniczne
(szczególnie wtórnie uogólnione), występujące w czasie snu oraz napady o postaciach
mieszanych;

- idiopatyczny nerwoból nerwu trójdzielnego;

- idiopatyczny nerwoból nerwu językowo-gardłowego;

- ból w przebiegu neuropatii cukrzycowej;

- nerwoból nerwu trójdzielnego w przebiegu stwardnienia rozsianego;

- profilaktyka zaburzeń afektywnych dwubiegunowych
u pacjentów nie reagujących na leczenie litem;

- zapobieganie napadom drgawkowym w alkoholowym zespole abstynencyjnym
w warunkach szpitalnych.

UWAGA:

W przypadku zmiany z postaci farmaceutycznej o natychmiastowym uwalnianiu na tabletki
o przedłużonym uwalnianiu, Finlepsin 400 retard, należy się upewnić, że odpowiednie
stężenia karbamazepiny są uzyskiwane w osoczu.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie karbamazepiną należy rozpoczynać od małych dawek dobieranych indywidualnie,
w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Dawka jest następnie stopniowo zwiększana do
uzyskania optymalnej dawki podtrzymującej.

Dawka dobowa jest zazwyczaj podawana w 1 lub 2 dawkach pojedynczych i wynosi od 400
do 1200 mg karbamazepiny. Maksymalna dawka dobowa (w wyjątkowych przypadkach) nie

powinna być większa niż 1600 mg z powodu nasilonego występowania działań
niepożądanych po większych dawkach.

Dawkę należy określać na podstawie stężenia leku w osoczu, zwłaszcza w leczeniu
skojarzonym. Stężenia terapeutyczne karbamazepiny wynoszą 4 do 12 p,g/ml.

W przypadkach indywidualnych wymagana dawka może znacząco różnić się od podawanych
dawek początkowych i podtrzymujących (np. z powodu zwiększonego lub zmniejszonego
rozkładu leku pod wpływem enzymów indukujących lub odpowiednio hamujących
w leczeniu skojarzonym).

Jeżeli to możliwe, powinno się stosować leczenie jednym lekiem przeciwpadaczkowym
(monoterapia). Leczenie powinno być nadzorowane przez specjalistę.
W przypadku zamiany innych preparatów przeciwpadaczkowych na preparaty
karbamazepiny, dawkę odstawianego leku należy zmniejszać stopniowo.

W leczeniu napadów padaczkowych zalecany jest następujący ogólny schemat dawkowania:

 

Dobowa dawka początkowa

Dobowa dawka
podtrzymująca

Dorośli

100 - 400 mg wieczorem

200-600 mg rano
400-600 mg wieczorem

Dzieci1

patrz UWAGA

 

6 - 10 lat

100 mg wieczorem

200 mg rano
200-400 mg wieczorem

11 - 15 lat

100 mg wieczorem

200 - 400 mg rano
400 - 600 mg wieczorem

• Uwaga:

Postaci farmaceutyczne inne niż tabletki o przedłużonym uwalnianiu (zawiesiny, syropy lub
tabletki) są dostępne dla dzieci w wieku poniżej 6 lat dla dawkowania początkowego
i podtrzymującego. Nie jest zalecane podawanie tabletek o przedłużonym uwalnianiu
dzieciom poniżej 6 lat ze względu na brak doświadczenia.

Zalecane dawkowanie:

• Padaczka

W leczeniu padaczki u dorosłych dawkę początkową 0,5 tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Finlepsin 200 retard do 1 tabletki Finlepsin 200 retard o przedłużonym uwalnianiu lub 0,5
tabletki Finlepsin 400 retard (równoważne 100 lub 400 mg karbamazepiny na dobę) należy
powoli zwiększać do dawki podtrzymującej 1,5 do 3 tabletek Finlepsin 400 retard
(równoważne 600 do 1200 mg karbamazepiny). Dawka podtrzymująca u dzieci wynosi od 10
do 20 mg karbamazepiny /kg mc./dobę.
Zalecany schemat dawkowania: patrz powyżej.

• Nerwoból nerwu trójdzielnego / nerwoból nerwu językowo-gardłowego

Dawka dobowa karbamazepiny wynosi zwykle 200 do 400 mg. Dawkę zwiększa się do
ustąpienia bólu zwykle do 400 lub 800 mg na dobę w 1 lub 2 dawkach podzielonych.
W niektórych przypadkach leczenie można kontynuować zredukowaną dawką podtrzymującą
tabletka Finlepsin 200 retard lub 0,5 tabletki Finlepsin 400 retard (równoważne 200 mg
karbamazepiny) przyjmowana 2 razy na dobę (równoważne 400 mg karbamazepiny).
Po ustąpieniu bólu dawkę można stopniowo zmniejszać i odstawić lek po kilku tygodniach
leczenia, jeśli nie ma nawrotu bólu. W razie nawrotu bólu należy kontynuować leczenie
dawką podtrzymującą. U pacjentów w podeszłym wieku lub szczególnie wrażliwych zalecana
dawka początkowa - pół tabletki Finlepsin 200 retard (równoważna 100 mg karbamazepiny)
przyjmowana dwa razy na dobę.

• Ból w neuropatii cukrzycowej

Zwykła dawka dobowa to 600 mg (1 tabletka Finlepsin 200 retard i 2 tabletki Finlepsin 200
retard lub 1 tabletka Finlepsin 400 retard wieczorem); w wyjątkowych przypadkach
dawkowanie można zwiększyć do 3 tabletek Finlepsin retard 200 mg lub 1,5 tabletki
Finlepsin 400 retard (600 mg) 2 razy na dobę (1200 mg na dobę).

• Nerwoból nerwu trójdzielnego w stwardnieniu rozsianym

Przeciętna dawka dobowa to 0,5 do 1 tabletki Finlepsin 400 retard przyjmowanych 2 razy na
dobę (równoważne 400 do 800 mg karbamazepiny).

• Zapobieganie napadom drgawkowym w alkoholowym zespole abstynencyjnym
w warunkach szpitalnych

Zwykła dawka dobowa wynosi 600 mg (200 mg rano, 400 mg wieczorem). W ciężkich
przypadkach początkową dawkę można zwiększyć do 1,5 tabletek Finlepsin 400 retard
przyjmowanych dwa razy na dobę (równoważne 1200 mg karbamazepiny na dobę).
Nie zaleca się skojarzonego stosowania karbamazepiny z lekami uspokajającymi i nasennymi.
Możliwe jest stosowanie karbamazepiny z innymi substancjami stosowanymi zwykle
w leczeniu alkoholowego zespołu abstynencyjnego. Należy regularnie oznaczać stężenia
karbamazepiny we krwi. Wymagana jest szczególna uwaga lekarza, ponieważ mogą wystąpić
działania niepożądane ze strony ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego.

• Profilaktyka zaburzeń afektywnych dwubiegunowych

Początkowa dawka wynosi 200 do 400 mg (0,5 do 1 tabletki 400 mg) na dobę. Dawka
podtrzymująca odpowiada zwykle dawce początkowej. Dawkę podtrzymującą można w razie
potrzeby zwiększyć do 800 mg na dobę. Profilaktyczne leczenie zaburzeń afektywnych jest
leczeniem długotrwałym.

UWAGA!

U pacjentów z ciężką chorobą układu sercowo-naczyniowego, chorobami wątroby lub
niewydolnością nerek oraz u osób w podeszłym wieku, może wystarczyć zmniejszona dawka.

Sposób podawania

Tabletki Finlepsin 400 retard są podzielne.

Należy je przyjmować z dostateczną ilością płynów (tj. szklanką wody) podczas posiłku lub
po posiłkach.

Tabletkę można rozpuścić w wodzie, gdyż po rozpuszczeniu tabletki o przedłużonym
uwalnianiu w wodzie zachowane są właściwości przedłużonego uwalniania w zawiesinie.
W niektórych przypadkach wykazano dobrą skuteczność dawki dobowej podzielonej na 4 do
5 dawek. Do takiego celu nadają się jednak inne postacie farmaceutyczne niż tabletki
o modyfikowanym uwalnianiu.

Czas podawania leku zależy od wskazań i indywidualnej reakcji pacjenta. W żadnych
okolicznościach pacjent nie może samowolnie zaprzestać terapii.

Leczenie przeciwpadaczkowe jest zwykle długotrwałe. Dawka, długość leczenia i przerwanie
terapii są ustalane dla indywidualnych pacjentów przez lekarza specjalistę (neurologa).
Zazwyczaj zmniejszenie dawki i przerwanie leczenia można rozważać tylko w przypadku
uzyskania okresu 2 do 3 lat bez wystąpienia napadów. Leczenie przerywa się przez stopniowe
zmniejszanie dawki w okresie 1 do 2 lat. W przypadku dzieci należy w tym okresie
kontrolować zwiększenie masy ciała dziecka. Zmiany patologiczne w zapisie EEG nie
powinny się nasilać.

W leczeniu nerwobólu należy stosować taką dawkę podtrzymującą, aby zapewniała całkowite
uwolnienie od bólu przez kilka tygodni. Poprzez ostrożne zmniejszanie dawki należy
sprawdzać, czy nie następuje samoistne ustąpienie dolegliwości. W razie nawrotu bólu należy
kontynuować leczenie dawką podtrzymującą.

W leczeniu bólu w neuropatii cukrzycowej i napadach niepadaczkowych w stwardnieniu
rozsianym obowiązują takie same zasady jak w leczeniu nerwobólu.

Leczenie karbamazepiną alkoholowego zespołu abstynencyjnego powinno zostać zakończone
w ciągu 7 do 10 dni, przez stopniowe zmniejszanie dawki leku.
Profilaktyka choroby maniakalno-depresyjnej jest leczeniem długotrwałym.
Czas trwania leczenia jest ustalana przez lekarza prowadzącego.

4.3 Przeciwwskazania

Nie należy stosować leku Finlepsin 400 retard w następujących przypadkach:

- u pacjentów z zaburzeniem czynności szpiku kostnego, supresją szpiku kostnego
w wywiadzie;

- u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym

- u pacjentów z nadwrażliwością na karbamazepinę lub inne leki o podobnej budowie
chemicznej (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) lub inne składniki produktu;

- u pacjentów z ostrą porfirią przerywaną;

- jednocześnie z inhibitorami MAO, ani przed upływem 14 dni od zakończenia ich
podawania;

- jednocześnie z worykonazolem, gdyż zaburza działanie karbamazepiny.

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Karbamazepina może powodować lub intensyfikować napady padaczkowe typu absences
i dlatego tabletki Finlepsin retard 200 nie powinny być podawane pacjentom z tego typu
napadami drgawkowymi.

Zmiana postaci leku z doustnej na doodbytniczą może wiązać się ze zwiększeniem ryzyka
wystąpienia padaczki.

W niżej wymienionych przypadkach tabletki Finlepsin 400 retard powinny być podawane po
wnikliwej ocenie ryzyka do korzyści i podjęciu niezbędnych środków ostrożności:

- istniejące lub przebyte choroby hematologiczne, jakiekolwiek reakcje hematologiczne
z innymi lekami w wywiadzie

- zaburzony metabolizm sodu

- zaburzenia serca, wątroby i nerek (patrz punkty 4.8 i 4.2)

- dystrofia miotoniczna, gdyż zaburzenia przewodnictwa w mięśniu sercowym współistnieją
z tą chorobą.

Ostrzeżenia i ogólne uwagi

Finlepsin 400 retard nie jest odpowiedni do stosowania u dzieci w wieku poniżej 6 lat
z powodu wysokiej dawki leku i braku doświadczenia w leczeniu postaciami o przedłużonym
uwalnianiu w tej grupie pacjentów.

Należy poinformować pacjentów o konieczności zasięgnięcia porady lekarskiej w przypadku
wystąpienia reakcji takich jak gorączka, ból gardła, odczyny alergiczne i wysypki

z powiększeniem węzłów chłonnych i (lub) objawami grypopodobnymi (konieczna kontrola
morfologii krwi).

Ciężkie reakcje dermatologiczne

Rzadko donoszono o występowaniu ciężkich reakcji dermatologicznych (toksyczna nekroliza
naskórka i zespół Stevens-Johnson'a) podczas leczenia karbamazepiną. Pacjenci, u których te
reakcje wystąpią mogą wymagać leczenia szpitalnego, ponieważ reakcje te mogą zagrażać
życiu i prowadzić do zgonu. Najczęściej do wystąpienia ciężkich reakcji dermatologicznych
dochodzi w czasie początkowych miesięcy leczenia karbamazepiną.
Donoszono o zwiększonym ryzyku wystąpienia zespołu Stevens-Johnson'a u niektórych
pacjentów z populacji chińskiej i tajskiej z allelem HLA-B*1502. U tych pacjentów
karbamazepina nie powinna być stosowana, chyba, że nie ma innej możliwości leczenia.
U pacjentów z negatywnym wynikiem badania na obecność allelu HLA-B1502 ryzyko
wystąpienia zespołu Stevens-Johnson'a jest małe, ale nie można go wykluczyć.
W razie wystąpienia ciężkich reakcji alergicznych należy natychmiast przerwać leczenie.

Inne reakcje dermatologiczne

Łagodne reakcje skórne podczas leczenia karbamazepiną są zwykle przemijające i nie

zagrażają życiu. Zwykle zanikają podczas kilku dni lub tygodni leczenia lub po zmniejszeniu

dawkowania. Mimo to, pacjenci powinni być kontrolowani przez lekarza a w razie

wystąpienia poważniejszych objawów leczenie powinno być przerwane.

Podczas leczenia karbamazepiną pacjenci powinni unikać ekspozycji na słońce ze względu na

fotowrażliwość.

Nadwrażliwość

Karbamazepina może wywoływać reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje nadwrażliwości
wielonarządowej, które mogą dotyczyć skóry, wątroby, układu krwiotwórczego i układu
chłonnego lub innych narządów, pojedynczo lub razem w kontekście reakcji układowej (patrz
punkt 4.8).

Pacjentów, u których wystąpiły reakcje nadwrażliwości na karbamazepinę, należy
poinformować, że około 25 do 35% z nich może doświadczyć reakcji nadwrażliwości na
okskarbazepinę.

Może dojść do nadwrażliwości krzyżowej pomiędzy karbamazepiną a fenytoiną.
Na ogół w razie wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych sugerujących reakcje
nadwrażliwości, podawanie produktu leczniczego Finlepsin 400 retard należy natychmiast
przerwać.

Napady

Należy zachować ostrożność podczas stosowania produktu leczniczego Finlepsin 400 retard
u pacjentów z mieszanymi napadami padaczkowymi, do których zalicza się typowe lub
nietypowe napady utraty świadomości. W tych wszystkich stanach produkt leczniczy
Finlepsin 400 retard może powodować zaostrzenie napadów.

W przypadku ich nasilenia, podawanie produktu leczniczego Finlepsin 400 retard należy
przerwać.

Zaburzenia wątrobowe

Należy poinformować pacjentów o konieczności zasięgnięcia porady lekarskiej w razie
wystąpienia objawów zapalenia wątroby, takich, jak: zmęczenie, utrata apetytu, nudności,
wymioty, zażółcenie skóry i powiększenie wątroby.

Nerki

Podczas leczenia karbamazepiną należy okresowo sprawdzać czynność nerek (oznaczanie
stężenia azotu mocznikowego we krwi; analiza moczu).

Zaburzenia hematologiczne

Istnieją podejrzenia, że leczenie karbamazepiną może powodować agranulocytozę i anemię
aplastyczną, jednakże ze względu na rzadkość występowania tych schorzeń trudno
jednoznacznie określić stopień ryzyka.

Morfologię krwi należy skontrolować przed rozpoczęciem terapii, w pierwszym miesiącu
w odstępach tygodniowych i później raz w miesiącu. Po 6 miesiącach leczenia wystarczające
są dwie do czterech kontroli rocznie.

Należy przerwać leczenie, jeżeli wystąpi leukopenia (głównie neutropenia), trombocytopenia
również z towarzyszącymi objawami alergii, gorączką, bólem gardła, sińcami na skórze lub
wybroczynami.

Z powodu działań niepożądanych wspomnianych powyżej oraz reakcji nadwrażliwości,
należy kontrolować morfologię krwi, czynność nerek, wątroby, stężenie karbamazepiny we
krwi oraz stężenia innych leków przeciwdrgawkowych w terapii skojarzonej, szczególnie
w leczeniu długotrwałym.

Działanie antycholinergiczne

Karbamazepina wykazuje działanie antycholinergiczne dlatego u pacjentów z jaskrą należy
regularnie badać ciśnienie śródgałkowe.

Działanie na układ endokrynny

U kobiet przyjmujących jednocześnie hormonalne leki antykoncepcyjne i karbamazepinę
obserwowano krwawienia międzymiesiączkowe. Finlepsin 400 retard może zmniejszać
skuteczność działania hormonalnych leków antykoncepcyjnych. Dlatego kobiety w wieku
rozrodczym powinny rozważyć stosowanie alternatywnych metod antykoncepcji podczas
leczenia karbamazepiną. Z powodu indukcji enzymów, produkt leczniczy Finlepsin 400 retard
może spowodować, że stosowane preparaty zawierające estrogen i (lub) gestagen są
nieskuteczne (np. niepowodzenie antykoncepcji).

Kontrola stężenia leku w osoczu

Chociaż związek pomiędzy stężeniem karbamazepiny w osoczu a jej dawkowaniem,
skutecznością kliniczną i tolerancją leku nie jest wyraźny, to monitorowanie leku w osoczu
może być użyteczne w następujących sytuacjach: znacznego zwiększenia częstości napadów,
sprawdzania czy pacjent przestrzega zaleceń i regularnie przyjmuje lek, w czasie ciąży,
podczas leczenia dzieci i młodzieży, w przypadku podejrzenia zaburzeń wchłaniania, w razie
podejrzenia działania toksycznego terapii złożonej (patrz punkt 4.5).

Zmniejszenie dawki/odstawienie leku

W razie konieczności zmniejszenia dawki lub zmiany karbamazepiny na inny lek
przeciwdrgawkowy u pacjentów z padaczką, należy unikać nagłego odstawienia leku, a
dawkę zmniejszać stopniowo.

Jeśli nagłe odstawienie karbamazepiny jest konieczne, zamianę na inny lek
przeciwpadaczkowy należy przeprowadzić z pomocą odpowiednich leków (np. diazepam w
podaniu doodbytniczym lub dożylnym albo fenytoina w podaniu dożylnym).

Zaburzenia psychiczne

U pacjentów, u których stosowano leki przeciwpadaczkowe w poszczególnych wskazaniach,
odnotowano przypadki myśli i zachowań samobójczych. Meta-analiza randomizowanych

kontrolowanych placebo badań leków przeciwpadaczkowych również wskazuje na niewielkie
zwiększenie ryzyka myśli i zachowań samobójczych. Nie jest znany mechanizm powstawania
tego ryzyka, a dostępne dane nie wykluczają możliwości, że zwiększone ryzyko występuje
także podczas stosowania karbamazepiny.

W związku z tym należy uważnie obserwować, czy u pacjenta nie występują oznaki myśli i
zachowań samobójczych i w razie konieczności rozważyć zastosowanie odpowiedniego
leczenia. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy poinformować, że w razie wystąpienia
oznak myśli lub zachowań samobójczych należy poradzić lekarza.

Należy pamiętać o możliwości uaktywnienia się objawów psychotycznych a także
(u starszych pacjentów) dezorientacji lub pobudzenia podczas leczenia karbamazepiną.
Ostrzeżenie: Jeśli Finlepsin 400 retard jest przyjmowany ze wskazania "zapobieganie
napadom drgawkowym w alkoholowym zespole abstynencyjnym" powinien być zawsze
stosowany w warunkach szpitalnych.

Należy wziąć pod uwagę, że działania niepożądane karbamazepiny mogą być podobne do
objawów odstawienia alkoholu i należy o tym pamiętać podczas leczenia preparatem
Finlepsin 400 retard pacjentów z alkoholowym zespołem abstynencyjnym.

Jeśli w wyjątkowych sytuacjach Finlepsin 400 retard musi być podawany z litem
w profilaktyce napadów maniakalno-depresyjnych (może wystąpić taka konieczność jeśli
terapia litem jest mało skuteczna), należy unikać interakcji (patrz punkt 4.5) poprzez kontrolę
stężenia karbamazepiny w osoczu. Stężenie karbamazepiny powinno wynosić 8p,g/ml,
poziom litu powinien zawierać się w wąskim przedziale terapeutycznym od 0,3 do 0,8 mval/l,
a pacjent nie powinien był być leczony neuroleptykami w poprzednich 8 tygodniach i nie jest
nimi leczony obecnie.

Badanie krwi w krótkich odstępach czasu (co tydzień) wymagane jest w przypadku
wystąpienia:

- gorączki, zakażenia,

- wysypki skórnej,

- zmęczenia,

- bólów gardła, owrzodzeń jamy ustnej,

- łatwego powstawania siniaków,

- zwiększenia aktywności transaminaz,

- zmniejszenia liczby leukocytów poniżej 3000/mm3 lub granulocytów poniżej 1500/mm3,

- zmniejszenia liczby trombocytów poniżej 125000/mm3,

- zmniejszenia liczby retikulocytów poniżej 0,3% = 20000/mm3,

- zwiększenia stężenia żelaza w osoczu powyżej 150 p,g %.

Odstawienie karbamazepiny wymagane jest w przypadku:

- krwawień wybroczynowych lub plamicowych,

- niewydolności wątroby,

- zmniejszenia liczby erytrocytów poniżej 4 milionów/mm3,

- zmniejszenia hematokrytu poniżej 32 %,

- zmniejszenia stężenia hemoglobiny poniżej 11 g %,

- zmniejszenia liczby leukocytów poniżej 2000/mm3 i odpowiednio granulocytów poniżej
1000/mm3 lub trombocytów poniżej 80000/mm3

- symptomatycznych zaburzeń hemopoezy.

4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Głównym enzymem biorącym udział w metabolizowaniu karbamazepiny jest układ
cytochromu P-450 (głównie izoenzym CYP3A4). Podawanie związków zmniejszających
aktywność CYP 3A4 może prowadzić do zwiększenia stężenia karbamazepiny w surowicy
i w efekcie do wystąpienia działań niepożądanych.. Podawanie związków aktywujących CYP
3A4 może prowadzić do przyspieszenia metabolizmu karbamazepiny i zmniejszenia efektów
terapeutycznych.

Analogicznie, przerwanie podawania związków aktywujących CYP 3A4 może doprowadzić
do zwolnienia tempa metabolizmu karbamazepiny, co prowadzi do zwiększenia stężenia
karbamazepiny w surowicy.

Z powodu możliwych interakcji, szczególnie podczas skojarzonego leczenia kilkoma lekami
przeciwpadaczkowymi, konieczne jest oznaczanie stężeń leku w surowicy i ustalenie
odpowiedniego dawkowania.

Leki, które mogą zwiększać stężenie karbamazepiny w osoczu:

Zwiększenie stężenia karbamazepiny w osoczu może wywołać działania niepożądane (np.
zawroty głowy, senność, ataksja, podwójne widzenie), dlatego należy odpowiednio
dostosować dawkę leku Finlepsin 400 retard i monitorować stężenie leku w osoczu, gdy jest
podawany z wymienionymi poniżej substancjami:

■ Leki przeciwbólowe, przeciwzapalne: dekstropropoksyfen, ibuprofen.

■ Leki o działaniu androgennym: danazol.

■ Antybiotyki: antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna, troleandomycyna, josamycyna,
klarytromycyna).

■ Leki przeciwdepresyjne: np. dezypramina, fluoksetyna, fluwoksamina, nefazodon,
paroksetyna, trazodon, wiloksazyna.

■ Leki przeciwpadaczkowe: styrypentol, wigabatryna.

■ Leki przeciwgrzybicze: azole (np. itrakonazol, ketokonazol, flukonazol, worykonazol).

■ Leki przeciwhistaminowe: loratadyna, terfenadyna.

■ Leki przeciwpsychotyczne: loksapina, olanzapina, kwetiapina.

■ Leki przeciwgruźlicze: izoniazyd.

■ Leki przeciwwirusowe: inhibitory proteazy w leczeniu HIV (np. rytonavir).

■ Inhibitory anhydrazy węglanowej: acetazolamid.

■ Leki sercowo-naczyniowe: diltiazem, werapamil.

■ Leki stosowane w chorobie wrzodowej: cymetydyna, omeprazol.

■ Leki zwiotczające mięśnie: oksybutynina, dantrolen.

■ Inhibitory agregacji płytek krwi: tyklopidyna.

■ Inne interakcje: sok grejpfrutowy, nikotynamid (u dorosłych, tylko w dużych dawkach).

Leki, które mogą zwiększać stężenie czynnego metabolitu 10,11-epoksydu karbamazepiny w
osoczu:

Zwiększenie stężenia karbamazepiny w osoczu może spowodować objawy niepożądane (np.
zawroty głowy, zmęczenie, niepewny chód, podwójne widzenie). W przypadku pojawienia
się takich objawów, należy oznaczyć stężenie i w razie konieczności dostosować dawkę
karbamazepiny. Dotyczy to następujących leków: loksapina, kwetiapina, prymidon, progabid,
kwas walproinowy, walnoktamid i walpromid.

Leki, które mogą zmniejszać stężenie karbamazepiny w osoczu:

Może zajść konieczność dostosowania dawki leku Finlepsin 400 retard, gdy jest stosowany
z poniżej wymienionym lekami:

■ Leki przeciwpadaczkowe: felbamat, metsuksamid, okskarbazepina, fenobarbital,
fensuksymid, fenytoina, fosfenytoina, prymidon, oraz, choć dane są częściowo sprzeczne,
klonazepam.

■ Leki przeciwnowotworowe: cisplatyna, doksorubicyna.

■ Leki przeciwgruźlicze: ryfampicyna.

■ Leki rozszerzające oskrzela: teofilina, aminofilina.

■ Leki dermatologiczne: izotretynoina.

■ Inne: preparaty zawierające ziele dziurawca (Hypericum perforatum).

Wpływ karbamazepiny na stężenie w osoczu jednocześnie stosowanych leków
Karbamazepina indukuje układ cytochromu P-450 (głównie izoenzym CYP3A4) co
powoduje, że stężenie substancji metabolizowanych przez cytochrom P-450 jest zmniejszone
lub nawet zniesione. Może zajść konieczność dostosowania dawki następujących leków w
zależności od wymagań klinicznych:

■ Leki przeciwbólowe i przeciwzapalne: metadon, paracetamol, tramadol, fenazon
(antypiryna).

■ Antybiotyki: doksycyklina.

■ Leki przeciwzakrzepowe: doustne leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna, fenprokumon,
dikumarol, acenokumarol).

■ Leki przeciwdepresyjne: bupropion, cytalopram, trazodon, trójpierścieniowe leki
przeciwdepresyjne (np. imipramina, amitrypylina, nortryptylina, klomipramina). Nie

zaleca się stosowania leku Finlepsin 400 retard w skojarzeniu z inhibitorami
monoaminooksydazy (IMAO), których podawanie należy zaprzestać co najmniej 2 tygodnie
przed podaniem leku Finlepsin 400 retard, jeżeli pozwala na to sytuacja kliniczna.

■ Leki przeciwpadaczkowe: klobazam, klonazepam, etosuksymid, felbamat, lamotrygina,
okskarbazepina, prymidon, tiagabina, topiramat, kwas walproinowy, zonisamid.

■ Donoszono, że pod wpływem karbamazepiny stężenia fenytoiny w osoczu zarówno
zwiększały się, jak i zmniejszały się; istnieją rzadkie doniesienia o zwiększeniu stężenia
mefenytoiny w osoczu.

■ Leki przeciwgrzybicze: itrakonazol.

■ Leki przeciwpasożytnicze: prazykwantel.

■ Leki przeciwnowotworowe: imatynib.

■ Leki przeciwpsychotyczne: klozapina, haloperydol, bromperydol, olanzapina, kwetiapina,
rysperydon, zyprazydon.

■ Leki przeciwwirusowe: inhibitory proteazy w leczeniu HIV (np. indynavir, rytonavir,
sakwinavir).

■ Leki anksjolityczne: alprazolam, midazolam.

■ Leki rozszerzające oskrzela lub przeciwastmatyczne: teofilina.

■ Leki antykoncepcyjne: hormonalne leki antykoncepcyjne zawierające estrogeny i/lub
progestageny (należy rozważyć stosowanie alternatywnych metod antykoncepcji).

■ Leki sercowo-naczyniowe: blokery kanału wapniowego (pochodne dihydropirydyny, np.
felodypina), digoksyna.

■ Kortykosteroidy (leki stosowane w łagodzeniu stanów zapalnych): prednizolon,
deksametazon.

■ Leki immunosupresyjne: cyklosporyna, ewerolimus.

■ Leki stosowane w chorobach tarczycy: lewotyroksyna.

Leczenie skojarzone wymagające szczególnej uwagi:

Donoszone, że jednoczesne stosowanie karbamazepiny i lewetiracetamu zwiększa toksyczne
działanie karbamazepiny na wątrobę.

Donoszone, że jednoczesne stosowanie karbamazepiny i izoniazydu zwiększa jego toksyczne
działanie na wątrobę.

Równoczesne podawanie karbamazepiny i soli litu lub metoklopramidu oraz karbamazepiny
i neuroleptyków (np. haloperydol, tiorydazyna) może prowadzić do nasilenia niepożądanych
objawów neurologicznych (w przypadku neuroleptyków nawet w razie terapeutycznych
stężeń w osoczu).

Równoczesne stosowanie karbamazepiny i niektórych leków moczopędnych
(hydrochlorotiazydu, furosemidu) może powodować objawową hiponatremię (zmniejszenie
stężenia sodu we krwi).

Karbamazepina może antagonizować działanie leków zwiotczających mięśnie, nie
powodujących depolaryzacji (np. pankuronium). W razie potrzeby należy stosować je
w większych dawkach równocześnie dokładnie obserwując pacjentów z powodu szybszej niż
zwykle możliwości ustąpienia blokady nerwowo-mięśniowej.

Podobnie do innych leków psychotropowych, karbamazepina może zmniejszać tolerancję
alkoholu. Jest zatem wskazane, by w czasie leczenia chorzy wstrzymali się od picia alkoholu.

Inne interakcje:

Należy podkreślić, że działanie neurotoksyczne może zwiększyć się w przypadku
jednoczesnego stosowania karbamazepiny i soli litu. Niezbędne jest dokładne monitorowanie
stężeń obydwóch leków. Pacjenci nie powinni przyjmować neuroleptyków osiem tygodni
przed rozpoczęciem leczenia karbamazepiną, ani w trakcie leczenia karbamazepiną.
Szczególną uwagę należy zwrócić na następujące objawy neurotoksyczności: niestabilny
chód, ataksja, oczopląs poziomy, wygórowane odruchy mięśniowe, skurcze mięśni.
W literaturze występują doniesienia, że przyjmowanie karbamazepiny przez pacjentów
leczonych neuroleptykami zwiększa ryzyko występowania złośliwego zespołu
neuroleptycznego lub syndromu Stevens-Johnsona.

Karbamazepina może zwiększać eliminację hormonów tarczycy, powodując zwiększenie
zapotrzebowania na te hormony u pacjentów z niedoczynnością tarczycy. Niezbędne są
oznaczenia stężenia hormonów tarczycowych na początku i pod koniec leczenia u pacjentów,
u których stosuje się uzupełniającą terapię hormonami tarczycy. Może być wymagana zmiana
dawkowania hormonów. Czynność tarczycy może zostać zmieniona w szczególności podczas
jednoczesnego podawania karabamazepiny i innych leków przeciwpadaczkowych (takich jak
fenobarbital).

W przypadku jednoczesnego stosowania karbamazepiny z inhibitorami wychwytu zwrotnego
serotoniny (np. fluoksetyny) może rozwinąć się zespół serotoninowy.
Finlepsin 400 retard nie powinien być stosowany w połączeniu z nefazodonem (środek
przeciwdepresyjny) ponieważ może spowodować znaczne zmniejszenie stężenia nefazodonu
w osoczu i całkowitą utratę jego skuteczności. Jednoczesne podawanie nefazodonu i Finlepsin
400 retard zwiększa stężenie karbamazepiny w osoczu i zmniejsza stężenie jego aktywnego
metabolitu, 10,11- epoksydu karbamazepiny.

Jednoczesne przyjmowanie karbamazepiny z lekami przeciwarytmicznymi, cyklicznymi
lekami antydepresyjnymi lub erytromycyną zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń
przewodnictwa mięśnia sercowego.

4.6 Ciąża i laktacja

Karbamazepinę można zastosować w okresie ciąży i laktacji tylko po dokładnym rozważeniu
korzyści terapeutycznej wobec ryzyka (patrz: także dział „Wpływ na reprodukcję i rozwój
płodu").

Kobiety w wieku rozrodczym powinny być poinformowane o konieczności planowania
i zwiększonej kontroli lekarskiej ciąży.

Podczas ciąży karbamazepina powinna być stosowana w monoterapii, ze względu na
zwiększenie ryzyka rozwoju wad wrodzonych leczeniu skojarzonym z innymi lekami
przeciwpadaczkowymi.

Jeśli podczas leczenia karbamazepiną pacjentka zajdzie w ciążę lub jeśli leczenie
karbamazepiną będzie wskazane podczas ciąży, lekarz powinien wnikliwie ocenić
konieczność kontroli napadów drgawkowych podczas ciąży, a ryzykiem związanym z terapią
dla nienarodzonego dziecka. Podczas pierwszych trzech miesięcy ciąży, gdy ryzyko rozwoju
wad wrodzonych jest największe, a szczególnie pomiędzy 20 i 40 dniu po zapłodnieniu,
najmniejsza dawka skuteczna powinna być stosowana, ponieważ wady wrodzone
powodowane są przez wysokie stężenia w osoczu. Zaleca się możliwie regularne oznaczanie
stężeń leku w osoczu i utrzymywanie ich w najniższym zakresie terapeutycznym (3 do 7
p,g/ml). W żadnym przypadku nie należy przerywać leczenia bez konsultacji z lekarzem,
ponieważ napady drgawkowe mogą okaleczyć dziecko.

Skutki stosowania karbamazepiny w pierwszym trymestrze ciąży opisano na podstawie ponad
500 przypadków. Tak jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych opisano liczne
zniekształcenia po ekspozycji macicy na stężenia karbamazepiny. Połączone anomalie
występują często (dysmorfia twarzowo-czaszkowa, hipoplazja paznokcia, opóźnienie
rozwoju). Badania epidemiologiczne wykazują, że 1% ryzyko występowania wady -
rozszczepu kręgosłupa jest 10 razy wyższe. Pozostaje wciąż niejasne do jakiego stopnia
leczenie karbamazepiną ma wpływ na rozwój tych zniekształceń, ponieważ nie można
wykluczyć związku z chorobą podstawową i czynnikiem genetycznym. Pacjenci powinni być
informowani o zwiększonym ryzyku wad wrodzonych i możliwości badań prenatalnych.
Dodatkowym czynnikiem powstawania zaburzeń rozwojowych płodu może być niedobór
kwasu foliowego, spowodowany indukcją enzymatyczną wywołaną przez karbamazepinę
i dlatego zalecane jest przyjmowanie kwasu foliowego przed zajściem w ciążę i w czasie jej
trwania. Aby zapobiec powikłaniom krwotocznym, zaleca się profilaktyczne podawanie
witaminy K matce w ostatnich dniach ciąży i noworodkowi zaraz po urodzeniu.
Opisano kilka przypadków drgawek i /lub depresji ośrodka oddechowego u noworodków, jak
również przypadki wymiotów, biegunki i/ lub zmniejszonym pobieraniu pokarmu w
powiązaniu z przyjmowaniem leku Finlepsin 400 retard i innych leków
przeciwdrgawkowych. Mogą to być również objawy zespołu odstawiennego u noworodków.

Po stosowaniu dawek terapeutycznych, karbamazepina i jej farmakologicznie aktywne
metabolity przenikają do mleka matki w niewielkich stężeniach (mleko/stężenie w osoczu -
0,24 - 0,69). Finlepsin 400 retard może być przyjmowany podczas karmienia piersią.
Odstawienie od piersi jest zalecane jedynie wtedy, kiedy nie ma prawidłowego przyrostu
masy ciała lub gdy dziecko wykazuje nadmierne uspokojenie i zwiększoną potrzebę snu.

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi urządzeń
mechanicznych w ruchu

Z powodu działań niepożądanych ze strony układu nerwowego takich, jak zawroty głowy
i senność na początku terapii, po większych dawkach leku i w skojarzeniu z innymi lekami
wpływającymi na układ nerwowy, karbamazepina stosowana nawet zgodnie z zaleceniami,
może niezależnie od objawów choroby zmniejszać zdolność szybkiego reagowania w stopniu
uniemożliwiającym prowadzenie pojazdów, obsługę maszyn i urządzeń w ruchu. Należy
pamiętać, że spożycie alkoholu jeszcze bardziej osłabia czujność i wydłuża czas reakcji.

4.8 Działania niepożądane

Działania niepożądane zależne od dawki zwykle zanikają w ciągu kilku dni od rozpoczęcia
leczenia lub po zmniejszeniu dawki. Reakcje dotyczące układu nerwowego mogą świadczyć o
przedawkowaniu leku lub znacznych wahaniach stężenia leku w surowicy. W takim wypadku
zaleca się monitorowanie stężenia leku i podzielenie dawki całkowitej.
Występowanie działań niepożądanych jest większe w przypadku leczenia skojarzonego niż
monoterapii.

Często występować mogą zawroty głowy, senność, uspokojenie, zmęczenie, ataksja
móżdżkowa, bóle głowy, podwójne widzenie, złe samopoczucie, wymioty czy reakcje
alergiczne. U pacjentów w podeszłym wieku może wystąpić niepokój i stany dezorientacji.

W czasie leczenia karbamazepiną mogą wystąpić niżej wymienione działania niepożądane.
Działania niepożądane mogą występować: bardzo często: > 1/10; często: > 1/100, < 1/10;
niezbyt często: > 1/1000, < 1/100; rzadko > 1/10 000, < 1/1000; bardzo rzadko: < 1/10 000 i w
pojedynczych przypadkach.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Bardzo często: leukopenia
Często: trombocytopenia, eozynofilia

Rzadko: leukocytoza, limfadenopatia, niedobór kwasu foliowego

Bardzo rzadko: agranulocytoza, anemia aplastyczna, pancytopenia, aplazja szpiku, anemia,
anemia megaloblastyczna, porfiria, retikulocytoza, anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu immunologicznego

Rzadko: nadwrażliwość typu późnego z gorączką, wysypką skórną, zapaleniem naczyń,
obrzękiem węzłów chłonnych, bolesnością stawów (artralgią), zmianą liczby leukocytów,
eozynofilią, powiększeniem wątroby i śledziony lub zmianami wyników testów
wątrobowych, a także działanie na inne narządy takie, jak płuca, nerki, trzustkę, mięsień
sercowy i okrężnicę.

Bardzo rzadko: aseptyczne zapalenie opon mózgowych z drgawkami klonicznymi i
eozynofilią, reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia endokrynologiczne

Często: hiponatremia, która powoduje zatrzymanie płynów, obrzęki, zwiększenie masy ciała i
zmniejszoną osmolarność osocza. W rzadkich przypadkach prowadziło to do wystąpienia
wymiotów, bólów głowy i rzadko - dezorientacji, letargu i innych anomalii neurologicznych
(tzw. zatrucie wodne).

Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia prolaktyny z objawami (lub bezobjawowo) mlekotoku,
ginekomastii, zaburzeniami funkcji tarczycy (obniżenie poziomu FT4, T3, T4) i podniesienie
poziomu TSH; zaburzenia metabolizmu kostnego (zmniejszenie poziomu wapnia i 25-
hydroksycholekalcyferolu w surowicy) , co w rzadkich przypadkach prowadzi do uszkodzenia
kości (osteoporoza/osteomalacja); podniesienie poziomu cholesterolu, HDL i trójglicerydów.
Pojedyncze przypadki: zmniejszenie stężenia kwasu foliowego, witaminy B12 i homocysteiny
w surowicy krwi.

Zaburzenia psychiczne

Rzadko: omamy akustyczne i wizualne, depresja, fobia, zachowania agresywne, pobudzenie,
dezorientacja.

Bardzo rzadko: uaktywnienie się utajonego zespołu psychotycznego.

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo często: zawroty głowy, ataksja, senność, złe samopoczucie.
Często: bóle głowy.

Niezbyt często: ruchy mimowolne (drżenia trzepoczące, dystonia, tiki), oczopląs
Rzadko: zaburzenia myślenia, zaburzenia mowy, mimowolne ruchy twarzy przypominające
grymasy (dyskineza ustno-twarzowa), niekontrolowane ruchy ciała z żywą gestykulacją
(choreoatetoza), zapalenie nerwów obwodowych, parestezje, niedowład kończyn.
Bardzo rzadko: zaburzenia smaku, złośliwy zespół neuroleptyczny.

Istnieją doniesienia, że karbamazepina zaostrza objawy chorobowe stwardnienia rozsianego.

Tak jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, karbamazepina może zwiększać
częstość napadów padaczkowych. Napady padaczkowe typu „absences" (specjalna postać
napadu padaczkowego mająca początek w obydwu półkulach mózgowych) mogą być
intensyfikowane lub wyzwalane.

Zaburzenia oka

Często: podwójne widzenie, zaburzenia akomodacji (nieostre widzenie).
Rzadko: zaburzenia ruch gałek ocznych.

Bardzo rzadko: utrata przezroczystości soczewek, zapalenie spojówek, wzrost ciśnienia
wewnątrzgałkowego.

Zaburzenia ucha i błędnika

Bardzo rzadko: zaburzenia słuchu (szumy uszne, zwiększenie lub zmniejszenie wrażliwości
słuchowej, zmiany percepcji tonów).

Zaburzenia serca

Rzadko: zaburzenia przewodnictwa, nadciśnienie lub niedociśnienie.
Bardzo rzadko: bradykardia, arytmia, blok przedsionkowo-komorowy niekiedy z utratą
przytomności (omdleniem), zapaść, zastoinowa niewydolność serca, zaostrzenie choroby
wieńcowej, zakrzepowe zapalenie żył, epizody zakrzepowo-zatorowe.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Bardzo rzadko: reakcje nadwrażliwości ze strony płuc z gorączką, dusznością, także zapalenia
albo zwłóknienia płuc (w razie wystąpienia tych reakcji leczenie karbamazepiny należy
przerwać).

Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często: złe samopoczucie, wymioty.
Często: suchość błon śluzowych ust, brak apetytu.
Niezbyt często: biegunka lub zaparcie.
Rzadko: ból brzucha.

Bardzo rzadko: zapalenie jamy ustnej, dziąseł, języka; zapalenie trzustki.
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Bardzo często: podniesienie poziomu gamma-glutamylotranspeptydazy (zwykle nieistotne
klinicznie)

Często: podniesienie poziomu fosfatazy zasadowej
Niezbyt często: podniesienie poziomu transaminaz

Rzadko: różne postacie zapalenia wątroby (cholestatyczne, wątrobowokomórkowe, typu
mieszanego), żółtaczka.

Bardzo rzadko: ziarniniakowe zapalenie wątroby, niewydolność wątroby.
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Bardzo często: alergiczne zapalenie skóry, pokrzywka (także ciężkie postacie)
Niezbyt często: złuszczające zapalenie skóry, erytrodermia,
Rzadko: toczeń rumieniowaty układowego, świąd

Bardzo rzadko: zespół Stevens-Johnson'a, toksyczna nekroliza naskórka, nadwrażliwość na
światło, rumień wielopostaciowego i guzowaty, zmiany w pigmentacji skóry, plamica,
łysienie, obfite pocenie, trądzik, hirsutyzm

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Rzadko: osłabienie mięśniowe

Bardzo rzadko: bóle stawów, bóle mięśnie, skurcze mięśni
Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Bardzo rzadko: śródmiąższowe zapalenie nerek, niewydolność nerek, białkomocz,
krwiomocz, skąpomocz, zwiększenie poziomu azotu mocznikowego we krwi, częste
oddawanie moczu, zatrzymanie moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Bardzo rzadko: zaburzenia spermiogenezy (zmniejszenie liczebności plemników i (lub)
zmniejszenie ruchliwości), zaburzenia płodności u mężczyzn, zaburzenia libido, impotencja.

4.9 Przedawkowanie

Podczas każdego zatrucia należy brać pod uwagę możliwość przedawkowania różnych leków,
np. w próbie samobójczej.

Objawy przedawkowania karbamazepiny obserwowano tylko po bardzo dużych dawkach (od
4 do 10 g). Stężenie leku w surowicy zawsze było większe niż 20 p,g/ml. Po przypadkowym
zażyciu lub przyjęciu w celu samobójczym, osiągnięte stężenie w osoczu - 38 ^g/ml, nie było
śmiertelne. W piśmiennictwie podaje się przypadki zatrucia (po próbie samobójczej lub
przypadkowym przyjęciu), czasem zakończone zejściem śmiertelnym.

a) Objawy zatrucia

W przypadku zatrucia lekiem Finlepsin 400 retard nasilają się objawy opisane w dziale
„Działania niepożądane": zawroty głowy, ataksja, senność, otępienie, nudności, wymioty,
niepokój, stany dezorientacji, ruchy mimowolne, rozszerzenie źrenic, oczopląs,
zaczerwienienie, zatrzymanie moczu, hiponatremia, sinica, opistotonus, zaburzenia odruchów
(odruchy wygórowane lub osłabione).

Dodatkowo mogą wystąpić: drżenia, pobudzenie, drgawki toniczno-kloniczne, zaburzenia
czynności układu oddechowego i sercowo-naczyniowego, zazwyczaj z niedociśnieniem (ale
możliwe również podwyższone ciśnienie), tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy,
dezorientacja, zaburzenia świadomości, czasem zatrzymanie oddechu i serca.
Mogą wystąpić zaburzenia rytmu w badaniu EEG - zwolnienie czynności podstawowej
i obecność fal wolnych, zmiany w EKG (zaburzenia rytmu i przewodzenia). Obserwowano
przypadki leukocytozy, leukopenii, neutropenii, glukozurii i ketonurii.

b) Leczenie zatruć:

Jak dotąd brak swoistej odtrutki.

Przedawkowanie karbamazepiny należy leczyć objawowo; jak najszybciej usunąć substancję
szkodliwą przez wywoływanie wymiotów i (lub) płukanie żołądka oraz zmniejszenie
wchłaniania przez podanie węgla aktywowanego lub środków przeczyszczających.
Należy podtrzymywać czynności życiowe na oddziale intensywnej terapii, monitorować pracę
serca, badać stężenia leku w surowicy krwi, wyrównywać zaburzenia elektrolitowe, jeśli stan
pacjenta tego wymaga.
Uwagi:

W przypadku drgawek należy rozpocząć leczenie odpowiednim lekiem przeciwdrgawkowym
(zwykle stosuje się benzodwuazepiny np. diazepam). Zgodnie z danymi z piśmiennictwa, nie
zaleca się podawania barbituranów z powodu hamowania czynności układu oddechowego,
szczególnie u dzieci.

W przypadku niedociśnienia zwykle zalecana jest dopamina lub dobutamina (iv).
W przypadku wystąpienia hiponatremii (zatrucie wodne) należy ograniczyć płyny i podawać
ostrożnie 0.9% NaCl (iv). Może to zapobiec uszkodzeniu mózgu.

Wymuszana diureza, hemodializa i dializa otrzewnowa nie są skuteczne w usuwaniu leku
z powodu dużego stopnia związania karbamazepiny z białkami osocza.
Ze względu na opóźnione wchłanianie leku należy spodziewać się pogorszenia stanu pacjenta
w drugiej i trzeciej dobie po przedawkowaniu.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: środki o działaniu przeciwpadaczkowym, neurotropowym i

psychotropowym

Kod ATC: N03A F01

Karbamazepina jest pochodną iminostylbenu. Wykazuje pewne chemiczne podobieństwo do
trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych i farmakologiczne do fenytoiny. Dokładny
mechanizm działania karbamazepiny nie jest znany. Efekt terapeutyczny jest przede
wszystkim przypisywany blokowaniu przewodzenia synaptycznego i w ten sposób
zmniejszeniu przewodzenia wyładowań drgawkowych. W większych stężeniach
karbamazepina zmniejsza poskurczowe nasilenie reakcji na bodziec. Ograniczenie bólu
w neuralgii nerwu trójdzielnego jest prawdopodobnie spowodowane zahamowaniem
przewodzenia impulsów nerwowych w jądrach rdzeniowych nerwu trójdzielnego.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie, stężenie w osoczu

Karbamazepina (w zależności od postaci farmaceutycznej) wchłania się stosunkowo powoli
i prawie całkowicie.

Okres półtrwania wynosi średnio 8,5 godziny i wykazuje znaczące różnice pomiędzy
osobnikami i u tego samego osobnika (od około 1,72 do 12 godzin).
Maksymalne stężenie w osoczu u dorosłych osiągane jest po 4 do 16 godzinach (bardzo
rzadko po 35 godzinach), a u dzieci po 4 do 6 godzinach od podania pojedynczej dawki
doustnej. Stężenia w osoczu nie wykazują zależności liniowej od dawki. Po większych
dawkach krzywa stężeń ma postać płaskiej krzywej pochyłej.

Po podaniu zawiesiny maksymalne stężenia w osoczu są osiągane szybciej niż po podaniu
tabletek czy tabletek o przedłużonym uwalnianiu.

Stężenia leku w osoczu po podaniu tabletek o przedłużonym uwalnianiu są mniejsze
w porównaniu ze zwykłymi tabletkami.

Stan stacjonarny osiągany jest po 2 do 8 dniach. Nie ma ścisłego związku pomiędzy dawką
karbamazepiny i jej stężeniem w osoczu w stanie stacjonarnym. Z powodu powolnego
uwalniania substancji czynnej, stężenia karbamazepiny i jej metabolitu 10,11-epoksydu
karbamazepiny wykazują tylko niewielkie wahania w stanie stacjonarnym w przypadku
dawkowania w odstępach ośmio- i dwunastogodzinnych.

Na podstawie danych z piśmiennictwa można stwierdzić, że napady drgawkowe nie
występują, jeśli stężenia w osoczu wynoszą 4 do 12 p,g/ml. Stężenia powyżej 20 p,g/ml
powodują pogorszenie stanu klinicznego. Zniesienie bólu w nerwobólu nerwu trójdzielnego
występuje wtedy, kiedy stężenia w surowicy wynoszą 5 do 18 p,g/ml.
Wartości progowe stężenia karbamazepiny w osoczu dla występowania działań
niepożądanych to 8 - 9 p,g/ml.
Wiązanie z białkami osocza, dystrybucja
Objętość dystrybucji u ludzi wynosi 0,8 do 1,9 l/kg.

Karbamazepina wiąże się z białkami w 70% do 80%. Procent nie związanej karbamazepiny
jest stały, gdy stężenia wynoszą do 50 p,g/ml. Farmakologicznie aktywny metabolit - 10,11-
epoksyd karbamazepiny jest związany z białkami osocza w 48% do 53% (ok. 0,74 l/kg).
Stężenie karbamazepiny w płynie mózgowo-rdzeniowym stanowi 33% stężenia w osoczu.
Stężenie w ślinie odpowiada frakcji nie związanej w osoczu i wykazuje znaczącą korelację ze
stężeniem leku w osoczu (około 20% do 30%). Po pomnożeniu przez 4 może jego wartość
być używana do określania stężenia w osoczu podczas monitorowania terapii.
Karbamazepina przenika przez łożysko, dociera do płodu i jest wydzielana z mlekiem (około
58% stężenia w osoczu). Dziecko karmione piersią może mieć zatem stężenie leku we krwi
równe jego stężeniu w mleku.
Metabolizm

W wątrobie karbamazepina jest utleniana, deaminowana, hydroksylowana i częściowo
estryfikowana kwasem glukuronowym. Do tej pory wykryto w moczu człowieka siedem
metabolitów leku; główny metabolit farmakologicznie nieaktywny to trans-10,11-dihydroksy-
10,11-dihydrokarbamazepina. Aktywnym metabolitem, który wykazuje działanie
przeciwdrgawkowe jest 10,11-epoksyd karbamazepiny; jego stężenie wynosi od 0,1% do 2%.
Wydalanie, klirens osoczowy, okres półtrwania

Po podaniu pojedynczej dawki doustnej karbamazepiny okres półtrwania w osoczu wynosi
około 36 godzin (zakres: 18 do 65 godzin). Podczas leczenia długotrwałego okres półtrwania
skraca się z powodu indukcji enzymatycznej o około 50%. Okres półtrwania karbamazepiny
w osoczu jest krótszy podczas terapii skojarzonej (6 do 10 godzin) w porównaniu do
monoterapii (11 do 13 godzin); jest krótszy u dzieci w porównaniu z dorosłymi oraz krótszy
u niemowląt w porównaniu z noworodkami.

Klirens osoczowy u osobników zdrowych wynosi 19,8 ± 2,7 ml/godz/kg, u pacjentów
w monoterapii - 54,6 ± 6,7 ml/godz./kg, u pacjentów leczonych terapią skojarzoną - 113,3 ±
33,4 ml/godz./kg.

Około 72% pojedynczej dawki doustnej wydalane jest z moczem w postaci metabolitów.
Pozostałe 28% wydalane jest z kałem, częściowo w postaci nie zmienionej. Tylko 2% - 3%
dawki wydalane jest z moczem jako nie zmieniona karbamazepina.

Biodostępność / biorównoważność

Uzyskano następujące dane w badaniu biodostępności przeprowadzonym w 1995 r. w
warunkach stanu stacjonarnego na 18 osobach (mężczyźni w wieku 21 do 36 lat) w
porównaniu z produktem referencyjnym (podawane w dawce 400 mg dwa razy dziennie):

Lek badany Lek odniesienia

Maksymalne stężenie w osoczu 8,03 7,84

Cmax (Mg/ml):

Czas, po którym wyst. max.
stęż. w osoczu tmax. (godziny)
Powierzchnia pod krzywą
stężenie-czas AUC (Mg/ml hrs)

(6,43;10,02)

(6,73;9,13)

8,40 ± 8,10
163,80
(139,4; 192,4)

9,10 ± 6,5

165,40
(133,2; 205,3)

Dane podane jako wartości średnie i rozrzut.
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Badania in vitro i badania na zwierzętach nie wskazują na istnienie potencjału mutagennego
karbamazepiny. Przeprowadzone 2-letnie badanie rakotwórczości karbamazepiny na
szczurach wykazało, iż częstość występowania guzów komórek wątrobowych u samic i
łagodnego guza jąder u samców było zwiększone. Nie istnieją jednak przesłanki, aby te
odkrycia miały jakiekolwiek znaczenie z punktu widzenia terapii u ludzi.

6. SZCZEGÓŁOWE DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Eudragit RS 30 D (kopolimer metakrylanu amonu typu B), triacetyna, talk,

Eudragit L 30 D-55 (kopolimer kwasu metakrylowego i etylu akrylanu (1:1)), celuloza

mikrokrystaliczna, krospowidon, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian.

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

3 lata

6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Przechowywać w temperaturze poniżej 30oC.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Opakowanie:

5 blistrów po 10 tabletek Finlepsin 400 retard o przedłużonym uwalnianiu (50 tabletek)
w tekturowym pudełku;

3 blistry po 10 tabletek Finlepsin 400 retard o przedłużonym uwalnianiu (30 tabletek)

w tekturowym pudełku.

Blister PvC/PVDC/pergamin/Aluminium

6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Teva Pharmaceuticals Polska Sp. z o.o.
ul. Emilii Plater 53, 00-113 Warszawa

8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie MZ Nr 10142

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU/DATA JEGO PRZEDŁUŻENIA

29.12.2003 r.

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

26.07.2011 r.


Interakcje z innymi lekami

Ten lek zażywany jednocześnie z innymi lekami może mieć negatywny wpływ na twoje zdrowie.


Interakcje z żywnością

Interakcje tego leku z żywnością mogą wpływać na ograniczenie skuteczności leczenia.

Poniżej znajduje się lista znanych nam interakcji tego leku z żywnością.

Interakcja bardzo istotna

Dotyczy leków
Finlepsin 400 Retard

Cytrusy

Flawonoidy (naryngenina) i furanokumaryny (6,7,-dihydroksybergamotyna) zawarte w soku grejpfrutowym hamują aktywność izoenzymu CYP3A4 odpowiedzialnego za metabolizm karbamazepiny. Może to spowodować wzrost stężenia tego leku we krwi, a tym samym ryzyka działań niepożądanych. W czasie przyjmowania leku należy ograniczyć spożycie grejpfrutów i soku grejpfrutowego oraz nie popijać nim leków.

Interakcja istotna

Dotyczy leków
Finlepsin 400 Retard

Alkohol

Alkohol może nasilać działanie karbamazepiny powodując zwiększoną senność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, niezborność ruchów, zaburzenia świadomości. Karbamazepina może również zmniejszać tolerancję alkoholu. W czasie trwania terapii należy rozważyć niebezpieczeństwo związane z jednoczesnym stosowaniem leku i alkoholu.


Inne opakowania


Grupy

  • Leki przeciwpadaczkowe

    W tej kategorii znajdziesz leki stosowane w leczeniu oraz łagodzeniu objawów padaczki.


Podobne produkty z tą samą substancją czynną


Może Cię również zainteresować:


Dodatkowe informacje

Wybierz interesujące Cię informacje:

Informacje o identyfikatorach BLOZ produktów są dostępne adresem www.blozinfo.osoz.pl.