Dostępny w mniej niż połowie aptek

 

Enarenal tabletki | 0,02 g | 30 tabl. | 3 blist.po 10 szt.

od 0 , 00  do 11 , 22

Wybierz odpłatność

Rodzaj: lek na receptę | refundowany | 75+
Substancja czynna: Enalaprili maleas
Podmiot odpowiedzialny: ZAKŁADY FARMACEUTYCZNE POLPHARMA S.A.

Enarenal cena

11,22

Logo LekarzeBezKolejki.pl

Będziesz zażywać ten lek?

Zawsze warto najpierw skonsultować się z lekarzem.

Skorzystaj z Telewizyty na LekarzeBezKolejki.pl



Opis produktu Enarenal

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Enarenal, 5 mg, tabletki
Enarenal, 10 mg, tabletki
Enarenal, 20 mg, tabletki

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka 5 mg zawiera 5 mg enalaprylu maleinianu (Enalaprili maleas).
Każda tabletka 10 mg zawiera 10 mg enalaprylu maleinianu (Enalaprili maleas).
Każda tabletka 20 mg zawiera 20 mg enalaprylu maleinianu (Enalaprili maleas).

Substancja pomocnicza o znanym działaniu: laktoza jednowodna.
Każda tabletka 5 mg zawiera 42,81 mg laktozy jednowodnej.
Każda tabletka 10 mg zawiera 85,62 mg laktozy jednowodnej.
Każda tabletka 20 mg zawiera 171,25 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Enarenal 5 mg: Tabletki podłużne, obustronnie wypukłe, z kreskami dzielącymi, barwy białej.
Tabletki można podzielić na połowy.

Enarenal 10 mg i 20 mg: Tabletki okrągłe, płaskie, barwy białej.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

- Leczenie nadciśnienia tętniczego.

- Leczenie objawowej niewydolności serca.

- Zapobieganie objawowej niewydolności serca u pacjentów z bezobjawowym zaburzeniem
czynności (dysfunkcją) lewej komory serca (frakcja wyrzutowa < 35%).

(Patrz punkt 5.1)

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Pokarm nie wpływa na wchłanianie enalaprylu.

Dawkę produktu leczniczego należy dostosować indywidualnie do potrzeb pacjenta (patrz punkt 4.4)
oraz zależnie od uzyskanych wartości ciśnienia tętniczego.

Nadciśnienie tętnicze

W zależności od stopnia nadciśnienia tętniczego oraz stanu pacjenta (patrz poniżej) dawka
początkowa produktu leczniczego wynosi od 5 do maksymalnie 20 mg. Produkt podaje się raz na

dobę. W nadciśnieniu tętniczym łagodnym, zalecana dawka początkowa wynosi od 5 do 10 mg. U
pacjentów ze zwiększoną aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z
nadciśnieniem tętniczym naczyniowo-nerkowym, niedoborem soli i (lub) płynów, niewyrównaną
niewydolnością serca lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym) może wystąpić nasilone obniżenie
ciśnienia tętniczego po podaniu dawki początkowej. U tych pacjentów zaleca się zastosowanie dawki
początkowej 5 mg lub mniejszej, a leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza.

Wcześniejsze stosowanie dużych dawek leków moczopędnych może powodować niedobór płynów
i ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego na początku leczenia enalaprylem. U tych pacjentów
zaleca się dawkę początkową 5 mg lub mniejszą. Jeżeli jest to możliwe należy przerwać stosowanie
leku moczopędnego 2 - 3 dni przed rozpoczęciem leczenia produktem Enarenal. Należy kontrolować
czynność nerek i stężenie potasu w surowicy.

Zazwyczaj stosowana dawka podtrzymująca wynosi 20 mg na dobę. Maksymalna dawka
podtrzymująca wynosi 40 mg na dobę.

Niewydolność serca/ bezobjawowe zaburzenia czynności (dysfunkcja) lewej komory serca
W leczeniu objawowej niewydolności serca, Enarenal stosuje się w skojarzeniu z lekami
moczopędnymi oraz, w razie potrzeby, z glikozydami naparstnicy lub beta-adrenolitykami.
Dawka początkowa produktu Enarenal u pacjentów z objawową niewydolnością serca lub
bezobjawowymi zaburzeniami czynności lewej komory serca wynosi 2,5 mg; należy ją podawać pod
ścisłym nadzorem lekarza w celu ustalenia wpływu na ciśnienie tętnicze na początku leczenia. Jeśli po
rozpoczęciu leczenia niewydolności serca produktem Enarenal nie występuje objawowe
niedociśnienie lub gdy zostało ono wyrównane, dawkę enalaprylu należy zwiększać stopniowo do
zazwyczaj stosowanej dawki podtrzymującej 20 mg, podawanej w dawce pojedynczej lub w dwóch
dawkach podzielonych, w zależności od tolerancji produktu przez pacjenta. Zaleca się, aby
dostosowywanie dawki odbywało się w okresie 2 do 4 tygodni. Maksymalna dawka wynosi 40 mg na
dobę, podawana w dwóch dawkach podzielonych.

Tydzień

Dawka
mg/dobę

Tydzień 1

1 - 3 dzień: 2,5 mg / dobę* w dawce pojedynczej
4 - 7 dzień: 5 mg / dobę w dwóch dawkach podzielonych

Tydzień 2

10 mg / dobę w dawce pojedynczej lub w dwóch dawkach podzielonych

Tydzień 3 i 4

20 mg / dobę w dawce pojedynczej lub w dwóch dawkach podzielonych

* Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub przyjmujących leki
moczopędne (patrz punkt 4.4).

Ponieważ opisywano występowanie niedociśnienia oraz (rzadziej) niewydolności nerek w jego
następstwie, przed rozpoczęciem jak i w trakcie leczenia produktem Enarenal, należy monitorować
ciśnienie tętnicze oraz czynność nerek (patrz punkt 4.4). O ile to możliwe, przed rozpoczęciem
leczenia produktem Enarenal należy zmniejszyć dawkę stosowanych leków moczopędnych.
Wystąpienie niedociśnienia po podaniu pierwszej dawki produktu Enarenal nie przesądza, że wystąpi
ono ponownie podczas przewlekłego stosowania i nie wyklucza dalszego stosowania produktu. W tym
przypadku również należy kontrolować stężenie potasu w surowicy oraz czynność nerek.

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

Zazwyczaj należy wydłużyć odstępy pomiędzy kolejnymi dawkami i (lub) zmniejszyć dawkę.

Klirens kreatyniny (KK)
ml/min

Dawka początkowa
mg/dobę

30< KK< 80 ml/min

5 - 10 mg

10< KK< 30 ml/min

2,5 mg

KK< 10 ml/min

2,5 mg w dniach dializy*

* patrz punkt 4.4

Enalaprylat jest usuwany podczas dializy. Dawkę produktu w dniach pomiędzy zabiegami dializy
należy dostosować do wartości ciśnienia tętniczego.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Dawkę należy dostosować w zależności od stopnia wydolności nerek pacjenta (patrz punkt 4.4).
Dzieci i młodzież

Doświadczenie z badań klinicznych dotyczących stosowania enalaprylu u dzieci z nadciśnieniem
tętniczym jest ograniczone (patrz punkt 4.4).

W przypadku dzieci, które mogą połykać tabletki, dawkę należy określić indywidualnie w zależności
od stanu pacjenta oraz uzyskanych wartości ciśnienia tętniczego. Zalecana dawka początkowa u dzieci
o masie ciała od 20 kg do < 50 kg wynosi 2,5 mg, a u pacjentów z masą ciała > 50 kg - 5 mg. Enarenal
stosuje się raz na dobę. W zależności od potrzeb można zwiększyć stosowaną dawkę maksymalnie do
20 mg na dobę u pacjentów o masie ciała od 20 kg do < 50 kg oraz 40 mg u pacjentów o masie ciała
> 50 kg (patrz punkt 4.4).

Ze względu na brak odpowiednich danych nie zaleca się podawania enalaprylu noworodkom oraz
dzieciom i młodzieży z współczynnikiem przesączania kłębuszkowego (GFR) < 30 ml/min/1,73 m2.

4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na enalapryl, na którąkolwiek substancję pomocniczą lub na inny inhibitor
konwertazy angiotensyny (ACE).

- Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, związany z wcześniejszym leczeniem inhibitorem ACE.

- Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy.

- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Niedociśnienie tętnicze objawowe

U pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym objawowe niedociśnienie występuje rzadko.
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, otrzymujących produkt leczniczy Enarenal, ryzyko
wystąpienia niedociśnienia objawowego jest większe w przypadku niedoboru płynów, np. na skutek
stosowania leków moczopędnych, diety z ograniczeniem soli, dializoterapii, występowania biegunki
lub wymiotów (patrz punkty 4.5 i 4.8).

Objawowe niedociśnienie obserwowano również u pacjentów z niewydolnością serca, z lub bez
współistniejącej niewydolności nerek. Jego wystąpienie jest najbardziej prawdopodobne u
pacjentów z bardziej nasiloną niewydolnością serca, stosujących duże dawki diuretyków
pętlowych, w przypadku hiponatremii lub zaburzeń czynności nerek. U tych pacjentów leczenie
należy rozpoczynać pod nadzorem oraz zapewnić ścisłą kontrolę podczas każdej zmiany dawki
enalaprylu i (lub) leku moczopędnego. Jeżeli to możliwe zaleca się tymczasowe przerwanie
stosowania leku moczopędnego. Powyższe uwagi dotyczą również pacjentów z chorobą
niedokrwienną serca lub chorobami naczyń mózgowych, u których nadmierne obniżenie ciśnienia
tętniczego może spowodować wystąpienie zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

W przypadku wystąpienia niedociśnienia, należy ułożyć pacjenta w pozycji poziomej z uniesionymi
nogami i w razie konieczności podać dożylnie sól fizjologiczną. Przemijające niedociśnienie nie jest
przeciwwskazaniem do podawania kolejnych dawek produktu po uzyskaniu normalizacji ciśnienia
tętniczego poprzez zwiększenie objętości płynów.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca i prawidłowym lub niskim ciśnieniem tętniczym,
Enarenal może nadmiernie obniżyć ciśnienie tętnicze. Działanie to można przewidzieć i zazwyczaj nie

stanowi przeciwwskazania do kontynuowania leczenia. Jeżeli wystąpią objawy niedociśnienia
tętniczego, może być konieczne zmniejszenie dawki lub odstawienie leku moczopędnego i (lub)
produktu Enarenal.

Zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej / kardiomiopatia przerostowa
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, należy zachować
ostrożność podczas stosowania enalaprylu u pacjentów ze zwężeniem zastawki aorty lub innym
zwężeniem drogi odpływu krwi z lewej komory. Nie należy stosować enalaprylu w przypadku
wstrząsu kardiogennego oraz zwężenia istotnego pod względem hemodynamicznym.

Zaburzenia czynności nerek

W przypadku zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową należy
dostosować według klirensu kreatyniny (patrz punkt 4.2), a następnie w zależności od reakcji pacjenta
na lek. U tych pacjentów należy rutynowo oznaczać stężenie potasu oraz kreatyniny w osoczu.

Podczas stosowania enalaprylu zgłaszano występowanie niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów
z ciężką niewydolnością serca lub wcześniej występującą chorobą nerek, w tym zwężeniem tętnicy
nerkowej. W przypadku szybkiego rozpoznania i odpowiedniego leczenia, niewydolność nerek
związana ze stosowaniem enalaprylu jest zazwyczaj przemijająca.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, bez uprzednio rozpoznanej choroby nerek,
obserwowano zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, jeśli enalapryl był stosowany
jednocześnie z lekiem moczopędnym. Może być konieczne zmniejszenie dawki preparatu Enarenal
i (lub) przerwanie stosowania leku moczopędnego. W takim przypadku istnieje zwiększone
prawdopodobieństwo występowania zwężenia tętnicy nerkowej (patrz punkt 4.4 - Nadciśnienie
naczyniowo-nerkowe).

Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe

U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej
czynnej nerki, leczonych inhibitorami ACE, istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia
tętniczego i niewydolności nerek.

Zaburzenia czynności nerek mogą wyrażać się tylko niewielkimi zmianami stężenia kreatyniny w
surowicy. U tych pacjentów leczenie należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarską, od bardzo
małych dawek, bardzo ostrożnie zwiększać dawki i kontrolować czynność nerek.

Przeszczepienie nerki

Brak doświadczenia dotyczącego stosowania enalaprylu u pacjentów po niedawno przebytym
przeszczepieniu nerki, dlatego u tych pacjentów nie zaleca się stosowania enalaprylu.

Niewydolność wątroby

W rzadkich przypadkach stosowanie inhibitorów ACE wiązało się z występowaniem zespołu, który
rozpoczyna się od żółtaczki cholestatycznej lub zapalenia wątroby i postępuje do piorunującej
martwicy wątroby i (niekiedy) do zgonu. Mechanizm tego zespołu nie jest znany. U pacjentów
leczonych inhibitorami ACE, u których wystąpi żółtaczka lub znacznie zwiększona aktywność
enzymów wątrobowych, należy przerwać stosowanie inhibitorów ACE oraz rozpocząć odpowiednie
leczenie.

Neutropenia / agranulocytoza

Neutropenia lub agranulocytoza, małopłytkowość i niedokrwistość były obserwowane u pacjentów
leczonych inhibitorami ACE. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek i bez innych czynników
ryzyka, neutropenia występowała rzadko. Enalapryl należy stosować ze szczególną ostrożnością u
pacjentów z kolagenozami, otrzymujących leki immunosupresyjne, allopurynol lub prokainamid bądź
w przypadku współistnienia tych czynników, szczególnie, gdy wcześniej występowało zaburzenie
czynności nerek. U niektórych pacjentów z tej grupy rozwijały się ciężkie zakażenia, które w
nielicznych przypadkach nie reagowały na intensywne leczenie antybiotykami. Jeśli enalapryl jest

stosowany u tych pacjentów, zaleca się okresową kontrolę liczby krwinek białych, a pacjentów należy
poinformować, aby zgłaszali wszelkie objawy zakażenia.

Nadwrażliwość / obrzęk naczynioruchowy

Obserwowano przypadki występowania obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, języka,
głośni i (lub) krtani u pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym enalaprylem. Obrzęk
naczynioruchowy może wystąpić w dowolnym momencie leczenia. W razie wystąpienia powyższych
objawów należy natychmiast przerwać stosowanie enalaprylu i odpowiednio monitorować pacjenta, aż
do całkowitego ustąpienia objawów.

Nawet w przypadkach, gdy obrzęk dotyczy jedynie języka, bez towarzyszących zaburzeń oddychania,
konieczna może być dłuższa obserwacja, ponieważ podanie leków przeciwhistaminowych i
kortykosteroidów może nie być wystarczające.

Bardzo rzadko opisywano zgony spowodowane obrzękiem naczynioruchowym krtani lub języka. U
pacjentów z obrzękiem języka, głośni lub krtani częściej stwierdza się niedrożność dróg
oddechowych, szczególnie, gdy wcześniej przebyli zabieg chirurgiczny w obrębie dróg oddechowych.
Jeśli wystąpi obrzęk języka, głośni lub krtani, mogący spowodować niedrożność dróg oddechowych,
należy niezwłocznie rozpocząć właściwe leczenie, polegające m.in. na podskórnym podaniu roztworu
adrenaliny 1:1000 (0,3 ml do 0,5 ml) i (lub) utrzymaniu drożności dróg oddechowych.

Obrzęk naczynioruchowy częściej występuje u pacjentów rasy czarnej stosujących inhibitory ACE niż
u przedstawicieli innych ras.

U pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, niezwiązanym z leczeniem inhibitorem
ACE, występuje zwiększone ryzyko pojawienia się obrzęku naczynioruchowego podczas stosowania
inhibitora ACE. (Patrz także punkt 4.3)

Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas odczulania jadem owadów błonkoskrzydłych
W rzadkich przypadkach u pacjentów leczonych inhibitorami ACE dochodziło do groźnych dla życia
reakcji rzekomoanafilaktycznych podczas odczulania jadem owadów błonkoskrzydłych (np. jad
pszczół i os). Reakcji tych można uniknąć poprzez czasowe przerwanie stosowania inhibitora ACE
przed każdym odczulaniem.

Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas aferezy LDL

W rzadkich przypadkach u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE dochodziło do groźnych dla
życia reakcji rzekomoanafilaktycznych podczas aferezy LDL (lipoprotein o małej gęstości) z
zastosowaniem siarczanu dekstranu. Reakcji tych można uniknąć, poprzez czasowe przerwanie
stosowania inhibitorów ACE przed każdą aferezą.

Pacjenci poddawani hemodializie

U pacjentów leczonych inhibitorami ACE, poddawanych dializoterapii z zastosowaniem błon o dużej
przepuszczalności (np. AN 69), występowały reakcje rzekomoanafilaktyczne. U tych pacjentów
należy rozważyć użycie błon dializacyjnych innego typu lub leku przeciwnadciśnieniowego z innej
grupy.

Hipoglikemia

Należy poinformować pacjentów z cukrzycą, leczonych doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub
insuliną, u których rozpoczyna się podawanie inhibitora ACE, o konieczności ścisłej kontroli stężenia
glukozy we krwi, zwłaszcza w pierwszym miesiącu leczenia skojarzonego (patrz punkt 4.5).

Kaszel

Podczas stosowania inhibitorów ACE może wystąpić suchy, uporczywy kaszel, który ustępuje po
zaprzestaniu leczenia. W rozpoznaniu różnicowym kaszlu należy brać pod uwagę kaszel wywołany
stosowaniem inhibitorów ACE.

Zabiegi chirurgiczne / znieczulenie

U pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym lub znieczuleniu za pomocą preparatów
powodujących niedociśnienie tętnicze, enalapryl hamuje wytwarzanie angiotensyny II, w odpowiedzi
na kompensacyjne uwalnianie reniny. Niedociśnienie tętnicze spowodowane tym mechanizmem
można skorygować przez zwiększenie objętości krwi krążącej.

Hiperkaliemia

U niektórych pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym enalaprylem, obserwowano zwiększenie
stężenia potasu w surowicy. Czynniki ryzyka wystąpienia hiperkaliemii to: niewydolność nerek,
pogorszenie czynności nerek, wiek powyżej 70 lat, cukrzyca, współistniejące zaburzenia, zwłaszcza
odwodnienie, ostre niewyrównanie niewydolności serca, kwasica metaboliczna, jednoczesne
stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub
amiloryd), suplementów potasu lub zamienników soli zawierających potas, a także przyjmowanie
innych leków powodujących zwiększenie stężenia potasu w surowicy (np. heparyny).
Stosowanie suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas lub zamienników soli
zawierających potas, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek może prowadzić do
znacznego zwiększenia stężenia potasu w surowicy.

Hiperkaliemia może powodować ciężkie, czasem zakończone zgonem, zaburzenia rytmu serca.
Jeżeli zachodzi konieczność jednoczesnego stosowania enalaprylu z którymkolwiek z powyżej
wymienionych produktów, należy zachować ostrożność i często oznaczać stężenie potasu w surowicy
(patrz punkt 4.5).

Lit

Stosowanie soli litu jednocześnie z enalaprylem nie jest zalecane (patrz punkt 4.5).
Laktoza

Produkt leczniczy Enarenal zawiera laktozę jednowodną. Nie należy go stosować u pacjentów z
rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem
złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Dzieci i młodzież

Doświadczenie dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci w wieku powyżej 6 lat
z nadciśnieniem tętniczym jest ograniczone, natomiast brak doświadczenia ze stosowaniem leku w
innych wskazaniach. Są dostępne nieliczne dane dotyczące farmakokinetyki u dzieci w wieku powyżej
2 miesięcy (patrz także punkt 4.2). Nie zaleca się stosowania produktu Enarenal u dzieci w innych
wskazaniach niż nadciśnienie tętnicze.

Ze względu na brak odpowiednich danych nie zaleca się podawania produktu Enarenal noworodkom
oraz dzieciom i młodzieży ze wskaźnikiem przesączania kłębuszkowego (GFR) < 30 ml/min/1,73 m2
(patrz punkt 4.2).

Ciąża i laktacja

Nie należy rozpoczynać leczenia inhibitorami ACE podczas ciąży. Jeżeli kontynuacja leczenia
inhibitorami ACE nie jest konieczna, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować alternatywne
leczenie nadciśnienia tętniczego o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży. W
przypadku stwierdzenia ciąży należy jak najszybciej przerwać stosowanie inhibitorów ACE i, jeśli jest
to właściwe, rozpocząć alternatywną terapię (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Nie zaleca się podawania enalaprylu w czasie karmienia piersią (patrz punkt 4.6).

Różnice etniczne

Podobnie jak inne inhibitory ACE, enalapryl jest wyraźnie mniej skuteczny w obniżeniu ciśnienia
tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras, prawdopodobnie z powodu częstszego
występowania małej aktywności reniny w osoczu w populacji pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem
tętniczym.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Leki moczopędne oszczędzające potas lub suplementy potasu

Inhibitory ACE zmniejszają utratę potasu wywołaną przez leki moczopędne. Leki moczopędne
oszczędzające potas (takie jak spironolakton, eplerenon, triamteren czy amiloryd), suplementy potasu
lub zamienniki soli zawierające potas mogą prowadzić do znacznego zwiększenia stężenia potasu w
surowicy. Jeżeli jednoczesne podawanie tych preparatów i enalaprylu jest konieczne z powodu
występowania hipokaliemii, należy zachować szczególną ostrożność oraz często kontrolować stężenie
potasu w surowicy (patrz punkt 4.4).

Leki moczopędne (tiazydowe lub pętlowe leki moczopędne)

Wcześniejsze podawanie dużych dawek leków moczopędnych może powodować zmniejszenie
objętości krwi krążącej i ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego podczas rozpoczynania
leczenia enalaprylem (patrz punkt 4.4). Działanie hipotensyjne można zmniejszyć poprzez odstawienie
leków moczopędnych, zwiększenie objętości płynów lub spożycia soli albo rozpoczęcie leczenia od
małej dawki enalaprylu.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Jednoczesne stosowanie tych produktów może nasilić hipotensyjne działanie enalaprylu.
Jednoczesne stosowanie z triazotanem glicerolu, innymi azotanami lub innymi lekami rozszerzającymi
naczynia krwionośne może dodatkowo obniżać ciśnienie tętnicze.

Lit

Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i litu obserwowano przemijające zwiększenie
stężenia litu w surowicy oraz nasilenie jego toksycznego działania. Jednoczesne stosowanie
diuretyków tiazydowych może dodatkowo zwiększyć stężenie litu i tym samym toksyczne działania
litu podawanego z inhibitorami ACE.

Nie zaleca się stosowania enalaprylu z litem. Jeśli jednak takie połączenie leków jest konieczne,
należy często kontrolować stężenie litu w surowicy (patrz punkt 4.4).

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne / leki przeciwpsychotyczne / leki znieczulające / opioidy
Jednoczesne stosowanie niektórych leków znieczulających, trójpierścieniowych leków
przeciwdepresyjnych i leków przeciwpsychotycznych z inhibitorami ACE może powodować
dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4).

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Długotrwałe stosowanie NLPZ może osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE.

NLPZ (w tym inhibitory COX-2) i inhibitory ACE wykazują addytywne działanie zwiększające
stężenie potasu w surowicy, co może skutkować pogorszeniem czynności nerek. Działanie to jest
zazwyczaj odwracalne. W rzadkich przypadkach może wystąpić ostra niewydolność nerek,
szczególnie u pacjentów z ryzykiem wystąpienia zaburzeń czynności nerek (np. pacjenci w podeszłym
wieku lub pacjenci odwodnieni, w tym leczeni lekami moczopędnymi). Pacjentów należy
odpowiednio nawodnić i rozważyć monitorowanie czynności nerek po rozpoczęciu leczenia
skojarzonego i następnie okresowo.

Sole złota

U pacjentów otrzymujących jednocześnie sole złota we wstrzyknięciach (aurotiojabłczan sodu) oraz
inhibitory ACE, w tym enalapryl, obserwowano rzadkie przypadki reakcji jak po podaniu azotanów
(objawy to: nagłe zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i niedociśnienie).

Sympatykomimetyki

Sympatykomimetyki mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE.
Leki przeciwcukrzycowe

Dane epidemiologiczne sugerują, że jednoczesne podawanie inhibitorów ACE i leków
przeciwcukrzycowych (insuliny, doustnych leków przeciwcukrzycowych) może nasilać działanie
zmniejszające stężenie glukozy we krwi, z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Wystąpienie tego
zjawiska jest bardziej prawdopodobne w pierwszych tygodniach leczenia skojarzonego oraz u
pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkty 4.4 i 4.8).

Alkohol

Alkohol nasila hipotensyjne działanie inhibitorów ACE.
Kwas acetylosalicylowy, leki trombolityczne, beta-adrenolityki

Enalapryl może być bezpiecznie stosowany z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach
kardiologicznych), lekami trombolitycznymi i beta-adrenolitykami.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE w pierwszym trymestrze ciąży (patrz punkt 4.4).
Stosowanie inhibitorów ACE w drugim i trzecim trymestrze ciąży jest przeciwwskazane (patrz
punkty 4.3. i 4.4)._

Dane epidemiologiczne odnoszące się do ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na
inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające; jednakże nie można
wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Z wyjątkiem konieczności kontynuowania leczenia
inhibitorem ACE, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować alternatywne leczenie
przeciwnadciśnieniowe, o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W przypadku
potwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać podawanie inhibitorów ACE i, jeśli jest to
wskazane, należy rozpocząć leczenie alternatywne.

Narażenie na inhibitory ACE w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje toksyczne działanie na
ludzki płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka
(niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia). (Patrz także punkt 5.3).
Jeśli narażenie na inhibitory ACE wystąpiło od drugiego trymestru ciąży zaleca się badanie
ultrasonograficzne czynności nerek i czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE należy ściśle obserwować ze względu na
możliwość wystąpienia niedociśnienia (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Laktacja

Ograniczone dane farmakokinetyczne wykazują bardzo małe stężenia w mleku kobiecym. Chociaż
stężenia te wydają się mieć małe znaczenie kliniczne, nie zaleca się stosowania enalaprylu podczas
karmienia piersią wcześniaków oraz noworodków przez kilka pierwszych tygodni po narodzinach z
powodu możliwego wpływu na układ sercowo-naczyniowy i na nerki oraz z powodu braku
wystarczającego doświadczenia klinicznego. W przypadku starszych niemowląt można rozważyć
stosowanie enalaprylu podczas karmienia piersią, jeżeli leczenie jest konieczne dla matki, a dziecko
będzie obserwowane czy nie występują działania niepożądane.

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę możliwość
sporadycznego wystąpienia zawrotów głowy lub znużenia.

4.8 Działania niepożądane

Następujące działania niepożądane obserwowano podczas stosowania enalaprylu z przedstawioną
poniżej częstością:

Bardzo często (> 1/10); często (> 1/100 do < 1/10); niezbyt często (> 1/1000 do < 1/100); rzadko
(> 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000), nie znana (częstość nie może być określona na
podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego:

Niezbyt często: niedokrwistość (w tym niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna)
Rzadko: neutropenia, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie wartości hematokrytu,
małopłytkowość, agranulocytoza, zahamowanie czynności szpiku kostnego, pancytopenia, uogólnione
powiększenie węzłów chłonnych, choroby autoimmunologiczne

Zaburzenia endokrynologiczne

Nie znana: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:
Niezbyt często: hipoglikemia (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia układu nerwowego i zaburzenia psychiczne:
Często: bóle głowy, depresja

Niezbyt często: dezorientacja, senność, bezsenność, nerwowość, parestezje, zawroty głowy
pochodzenia obwodowego

Rzadko: niezwykłe marzenia senne, zaburzenia snu
Zaburzenia oka:

Bardzo często: nieostre widzenie

Zaburzenia serca i zaburzenia naczyniowe:

Bardzo często: zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego

Często: niedociśnienie (w tym niedociśnienie ortostatyczne), omdlenie, ból w klatce piersiowej,
zaburzenia rytmu serca, dławica piersiowa, tachykardia

Niezbyt często: niedociśnienie ortostatyczne, kołatanie serca, zawał mięśnia sercowego lub incydent
naczyniowo-mózgowy*, prawdopodobnie wtórny do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego u
pacjentów z grupy dużego ryzyka (patrz punkt 4.4)
Rzadko: objaw Raynauda

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:
Bardzo często: kaszel
Często: duszność

Niezbyt często: wydzielina z nosa, ból gardła i chrypka, skurcz oskrzeli / astma

Rzadko: nacieki w płucach, zapalenie błony śluzowej nosa, alergiczne zapalenie pęcherzyków

płucnych / eozynofilowe zapalenie płuc

Zaburzenia żołądka i jelit:
Bardzo często: nudności

Często: biegunka, ból brzucha, zaburzenia smaku

Niezbyt często: niedrożność jelit, zapalenie trzustki, wymioty, niestrawność, zaparcie, brak łaknienia,
podrażnienie żołądka, suchość błony śluzowej jamy ustnej, wrzód trawienny
Rzadko: zapalenie / owrzodzenie (afty) jamy ustnej, zapalenie języka
Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy jelit

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych:

Rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby (wątrobowokomórkowe lub cholestatyczne),
zapalenie wątroby, w tym martwica, zastój żółci (w tym żółtaczka)

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

Często: wysypka, nadwrażliwość / obrzęk naczynioruchowy: obserwowano obrzęk naczynioruchowy

twarzy, kończyn, warg, języka, głośni i (lub) krtani (patrz punkt 4.4)

Niezbyt często: nadmierne pocenie się, świąd, pokrzywka, wypadanie włosów

Rzadko: rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, toksyczne

martwicze oddzielanie się naskórka, pęcherzyca, erytrodermia

Opisano również zespół, który może obejmować niektóre lub wszystkie spośród następujących
objawów: gorączka, zapalenie błon surowiczych, zapalenie naczyń, ból / zapalenie mięśni,
ból / zapalenie stawów, dodatnie miano przeciwciał przeciwjądrowych, przyspieszone OB, eozynofilia
i leukocytoza. Może wystąpić wysypka, nadwrażliwość na światło i inne objawy skórne.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych:

Niezbyt często: zaburzenia nerek, niewydolność nerek, białkomocz
Rzadko: skąpomocz

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi:
Niezbyt często: impotencja
Rzadko: ginekomastia

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:
Bardzo często: osłabienie
Często: uczucie zmęczenia

Niezbyt często: kurcze mięśni, zaczerwienienie twarzy, szum uszny, złe samopoczucie, gorączka
Badania diagnostyczne:

Często: hiperkaliemia, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy
Niezbyt często: zwiększenie stężenia mocznika we krwi, hiponatremia
Rzadko: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia bilirubiny
w surowicy.

* Częstości występowania w badaniach klinicznych były porównywalne zarówno w grupie placebo
jak i grupie otrzymującej substancję czynną.

4.9 Przedawkowanie

Istnieją ograniczone dane dotyczące przedawkowania u ludzi.

W zależności od stopnia przedawkowania można spodziewać się następujących objawów: ciężkie
niedociśnienie tętnicze po ok. 6 godzinach po przyjęciu tabletek, ze współistniejącym zahamowaniem
układu renina-angiotesyna i stanem osłupienia. Innymi objawami mogą być: wstrząs krążeniowy,
zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, hiperwentylacja, tachykardia, kołatanie
serca, bradykardia, zawroty głowy, niepokój i kaszel.

Po przyjęciu enalaprylu w dawkach 300 mg i 440 mg, stężenie enalaprylatu w osoczu było
odpowiednio 100- i 200- krotnie większe niż po przyjęciu stosowanych dawek terapeutycznych.
Jeżeli wystąpi objawowe niedociśnienie tętnicze należy ułożyć pacjenta w pozycji jak we wstrząsie,
podać dożylnie roztwór soli fizjologicznej. Należy rozważyć podanie angiotensyny II w postaci wlewu
dożylnego i (lub) podanie dożylnie katecholamin. Jeśli spożycie leku wystąpiło niedawno należy
zastosować środki służące eliminacji maleinianu enalaprylu (np. wywołanie wymiotów, płukanie
żołądka, podanie środków adsorbujących i siarczanu sodu).

Enalaprylat może być usunięty z krążenia za pomocą hemodializy (patrz także punkt 4.4).
W przypadku bradykardii nie poddającej się leczeniu farmakologicznemu, należy zastosować
rozrusznik serca. Należy kontrolować parametry życiowe, często oznaczać stężenie kreatyniny
i elektrolitów w surowicy.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Inhibitory konwertazy angiotensyny
Kod ATC: C09A A02

Maleinian enalaprylu jest prolekiem (pochodną dwóch aminokwasów, L-alaniny i L-proliny). Enzym
konwertujący angiotensynę (ACE) jest dipeptydazą peptydylu katalizującą przekształcanie
angiotensyny I do substancji wywołującej skurcz naczyń krwionośnych - angiotensyny II. Po
wchłonięciu, enalapryl jest hydrolizowany do enalaprylatu, który hamuje ACE. W wyniku hamowania
ACE następuje zmniejszenie angiotensyny II w osoczu, co prowadzi do zwiększenia aktywności
reniny w osoczu (w następstwie zahamowania ujemnego sprzężenia zwrotnego uwalniania reniny), a
w konsekwencji do zmniejszonego wydzielania aldosteronu.

ACE jest identyczny z kinazą II. W ten sposób enalapryl może także hamować rozkład bradykininy -
peptydu silnie rozszerzającego naczynia krwionośne. Jednakże, znaczenie tego w działaniu
terapeutycznym enalaprylu nie zostało wyjaśnione.

Wprawdzie mechanizmem, dzięki któremu enalapryl obniża ciśnienie krwi, jest pierwotne hamowanie
układu renina-angiotensyna-aldosteron, jednak enalapryl działa hipotensyjnie u pacjentów z
nadciśnieniem tętniczym i małym stężeniem reniny.

Podanie enalaprylu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powodowało obniżenie ciśnienia krwi
zarówno w pozycji leżącej jak i stojącej bez znacznego zwiększenia częstości akcji serca.

Niedociśnienie ortostatyczne występuje niezbyt często. U niektórych pacjentów osiągnięcie
optymalnego zmniejszenia ciśnienia krwi może wystąpić po kilku tygodniach leczenia. Nagłe
przerwanie stosowania enalaprylu nie powoduje nagłego wzrostu ciśnienia krwi.

Skuteczne hamowanie aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron występuje po 2 do 4
godzinach po doustnym podaniu pojedynczej dawki enalaprylu. Początek działania hipotensyjnego
występuje w pierwszej godzinie, a maksymalne obniżenie ciśnienia krwi uzyskiwano po upływie 4 do
6 godzin po podaniu leku. Czas trwania działania jest zależny od dawki. Jednakże działanie
przeciwnadciśnieniowe i hemodynamiczne utrzymywało się przez 24 godziny po podaniu zalecanych
dawek.

W badaniach hemodynamicznych u pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, zmniejszeniu
ciśnienia krwi towarzyszyło zmniejszenie obwodowego oporu tętniczego ze wzrostem pojemności
minutowej serca oraz brakiem lub niewielkim przyspieszeniem częstości akcji serca. Po podaniu
enalaprylu występowało zwiększenie przepływu nerkowego, natomiast szybkość przesączania
kłębuszkowego nie ulegała zmianie. Nie obserwowano zatrzymania sodu lub wody. Jednakże u
pacjentów, u których szybkość przesączania kłębuszkowego przed rozpoczęciem leczenia była mała,
obserwowano jej wzrost w wyniku podawania enalaprylu.

W krótkotrwałych badaniach klinicznych przeprowadzonych na pacjentach z chorobą nerek
współistniejącą z cukrzycą lub bez, obserwowano po podaniu enalaprylu zmniejszenie albuminurii i
wydalania IgG z moczem oraz całkowitego białka w moczu.

Podczas jednoczesnego stosowania z diuretykami tiazydowymi, działanie obniżające ciśnienie krwi
enalaprylu sumuje się. Enalapryl może zmniejszyć lub zapobiec rozwojowi hipokaliemii indukowanej
tiazydami.

U pacjentów z niewydolnością serca leczonych glikozydami naparstnicy i lekami moczopędnymi,
enalapryl podawany doustnie lub w postaci iniekcji zmniejszał opór obwodowy i ciśnienie krwi.

Pojemność minutowa serca zwiększała się, natomiast częstość akcji serca (zwykle przyspieszona u
pacjentów z niewydolnością serca) ulegała zmniejszeniu.

Zmniejszało się także ciśnienie zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc. Tolerancja wysiłkowa i
objawy niewydolności serca, oceniane wg kryteriów NYHA ulegały poprawie. Działania te
obserwowano podczas długotrwałego leczenia.

U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością serca enalapryl opóźniał przerost serca i
wystąpienie niewydolności, czego dowodem było zmniejszenie końcowej objętości rozkurczowej i
skurczowej lewej komory oraz poprawa frakcji wyrzutowej.

W wieloośrodkowym, randomizowanym kontrolowanym placebo badaniu z podwójnie ślepą próbą
(SOLVD Prevention trial) ocenie poddano populację z bezobjawową dysfunkcją lewej komory (LVEF
< 35%). 4228 pacjentów przydzielono losowo do grup otrzymujących placebo (n=2117) lub enalapryl
(n=2111). W grupie placebo niewydolność serca lub zgon wystąpiły u 818 (38,6%) pacjentów w
porównaniu do 630 (29,8%) w grupie enalaprylu (zmniejszenie ryzyka 29%; 95% CI: 21-36%;
p< 0,001). 518 (24,5%) pacjentów w grupie placebo i 434 (20,6%) w grupie enalaprylu zmarło lub
było hospitalizowanych z powodu wystąpienia lub pogorszenia objawów niewydolności serca
(redukcja ryzyka 20%; 95% CI: 9-30%; p< 0,001).

W wieloośrodkowym, randomizowanym kontrolowanym placebo badaniu z podwójnie ślepą próbą (o
akronimie SOLVD) ocenie poddano populację z objawową zastoinową niewydolnością serca,
wynikającą z dysfunkcji skurczowej (frakcja wyrzutowa < 35%). 2569 pacjentów leczonych w sposób
konwencjonalny z powodu niewydolności serca przydzielono losowo do grup otrzymujących placebo
(n=1284) lub enalapryl (n=1285). W grupie otrzymującej placebo wystąpiło 510 zgonów (39,7%) w
porównaniu do 452 (35,2%) w grupie otrzymującej enalapryl (zmniejszenie ryzyka 16%; 95% CI: 5-
26%; p=0,0036). W grupie otrzymującej placebo wystąpiło 461 zgonów z przyczyn sercowo-
naczyniowych w porównaniu do 399 w grupie otrzymującej enalapryl (redukcja ryzyka 18%; 95% CI:
6-28%, p< 0,002), głównie w wyniku spadku liczby zgonów spowodowanych postępującą
niewydolnością serca (251 w grupie placebo wobec 209 w grupie enalaprylu, redukcja ryzyka 22%;
95% CI: 6-35%). Również mniej pacjentów zmarło lub było hospitalizowanych z powodu pogorszenia
niewydolności serca (736 w grupie otrzymującej placebo wobec 613 w grupie otrzymującej enalapryl,
redukcja ryzyka 26%; 95% CI: 18-34%, p< 0,0001). W ogólnym wyniku badania SOLVD u pacjentów
z dysfunkcją lewej komory enalapryl redukował ryzyko wystąpienia zawału serca o 23% (95% CI, 11-
34%; p< 0,001) oraz zmniejszał ryzyko hospitalizacji z powodu niestabilnej dusznicy bolesnej o 20%
(95% CI: 9-29%, p< 0,001).

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Około 60% podanej dawki maleinianu enalaprylu wchłania się z przewodu pokarmowego. Stężenie
maksymalne w surowicy występuje zwykle po około 1 godzinie od doustnego podania leku. Obecność
pokarmu nie wpływa na wchłanianie enalaprylu z przewodu pokarmowego.

Enalapryl ulega hydrolizie w wątrobie do czynnego biologicznie metabolitu - enalaprylatu.
Stężenie maksymalne aktywnego metabolitu - enalaprylatu w surowicy występuje zwykle po około
4 godzinach od podania dawki doustnej.

Średni okres półtrwania enalaprylatu wynosi 11 godzin. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek,
stan stacjonarny stężeń enalaprylatu w surowicy występuje po 4 dniach przyjmowania leku.
Około 60% enalaprylatu wiąże się z białkami osocza.

Eliminacja leku następuje głównie przez nerki. Około 60% przyjętej dawki doustnej leku (maleinianu
enalaprylu) wydalane jest z moczem (40% w formie enalaprylatu i 20% w formie enalaprylu).

Niewydolność nerek:

Stężenie enalaprylu i enalaprylatu jest zwiększone u pacjentów z niewydolnością nerek. U pacjentów z
łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek (KK 40 do 60 ml/min), wartość AUC enalaprylatu w

stanie stacjonarnym była około 2-krotnie większa niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek po
podaniu dawki 5 mg jeden raz na dobę. W ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 30
ml/min.), wartość AUC zwiększyła się około 8-krotnie. Po wielokrotnym podaniu enalaprylu okres
półtrwania enalaprylatu jest wydłużony a stan stacjonarny uzyskuje się z opóźnieniem (patrz punkt
4.2).

Enalaprylat może być usunięty z krwi metodą hemodializy. Klirens dializy wynosi 64 ml/min.
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach nieklinicznych obejmujących bezpieczeństwo farmakologiczne, toksyczność po
wielokrotnym podaniu, genotoksyczność i potencjalne działanie rakotwórcze, nie wykazano
szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie wykazano wpływu enalaprylu na płodność i zdolność
reprodukcyjną u szczurów oraz działania teratogennego. W badaniu, w którym podawano enalapryl
samicom szczura przed zapłodnieniem i podczas ciąży, obserwowano zwiększenie częstości zgonów
potomstwa w okresie laktacji. Wykazano, że enalapryl przenika przez łożysko i jest wydzielany do
mleka. Inhibitory ACE, jako klasa leków, wykazywały działanie fetotoksyczne (powodując
uszkodzenia i (lub) śmierć płodu) podczas podawania w drugim i trzecim trymestrze ciąży.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Laktoza jednowodna
Skrobia kukurydziana modyfikowana
Karmeloza sodowa usieciowana
Sodu wodorowęglan
Magnezu stearynian

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie stwierdzono.

6.3 Okres ważności

3 lata

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w suchym miejscu, w temperaturze do 25 °C, chronić od światła.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Enarenal jest pakowany po 30 i 60 tabletek, w blistry z folii aluminiowej i laminatu OPA/AL/PVC (3
blistry po 10 tabletek lub 6 blistrów po 10 tabletek).

Tak opakowany preparat umieszcza się wraz z ulotką w tekturowym pudełku.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA SA
ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański

8. NUMERY POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Enarenal 5 mg tabletki: Pozwolenie Nr: R/0149

Enarenal 10 mg tabletki: Pozwolenie Nr: R/0150

Enarenal 20 mg tabletki: Pozwolenie Nr: R/0208

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Enarenal 5 mg tabletki:

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 24.06.1993 r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 12.12.2007 r.

Enarenal 10 mg tabletki:

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 24.06.1993 r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 12.12.2007 r.

Enarenal 20 mg tabletki:

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 26.05.1993 r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 12.12.2007 r.

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO


Interakcje z innymi lekami

Zażywanie tego leku z innymi lekami w tym samym czasie może negatywnie wpływać na twoje zdrowie.

Najczęściej wykrywamy interakcje z następującymi lekami :


Interakcje z żywnością

Nie posiadamy informacji wskazujących, aby podczas zażywania tego leku należało unikać jakichkolwiek produktów żywnościowych.


Inne opakowania


Grupy


Podobne produkty z tą samą substancją czynną


Może Cię również zainteresować:


Dodatkowe informacje

Wybierz interesujące Cię informacje:

Informacje o identyfikatorach BLOZ produktów są dostępne adresem www.blozinfo.osoz.pl.