Dipperam HCT interakcje ulotka tabletki powlekane 0,01g+0,16g+0,025g 28 tabl.

Dostępny w mniej niż połowie aptek

 

Dipperam HCT tabletki powlekane | 0,01g+0,16g+0,025g | 28 tabl.

od 0 , 00  do 20 , 14

Wybierz odpłatność


Dowiedz się więcej

Rodzaj: lek na receptę | refundowany | 75+
Substancja czynna: Amlodipinum,Valsartanum,Hydrochlorothiaz.
Podmiot odpowiedzialny: SANDOZ GMBH

Dipperam HCT cena

20,14



Opis produktu Dipperam HCT

Kiedy stosujemy lek Dipperam HCT?

Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego, jako terapia zastępcza u dorosłych, u których ciśnienie tętnicze jest odpowiednio kontrolowane za pomocą amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu (HCT) podawanych jako trzy osobne produkty lecznicze lub jako dwa produkty lecznicze, z których jeden zawiera dwie substancje czynne, a drugi zawiera pozostałą substancję czynną.


Jaki jest skład leku Dipperam HCT?

Dipperam HCT, 5 mg + 160 mg + 12,5 mg

Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg amlodypiny (Arnlodipinum) w postaci amlodypiny bezylanu, 160 mg walsartanu (Valsartanum) i 12,5 mg hydrochlorotiazydu (Hydrochlorothiazidum).

Dipperam HC.T. 10 mg + 160 mg + 12.5 mg

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny (Amlodipinunz) w postaci anłlodypiny bezylanu, 160 mg walsartanu (Valsartanum) i 12,5 mg hydrochlorotiazydu (Hydrochlorothiazidum).

Dipperam HCT. 5 mg + 160 mg + 25 mg

Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg amlodypiny (Atnlodipinum) w postaci amlodypiny bezylanu, 1 60 mg walsartanu (Valsartanułn) i 25 mg hydrochlorotiazydu (Hydrochlorothiazidułn).

Dipperam HCT. 10 mg + 160 mg + 25 mg

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny (Amlodipinum) w postaci amlodypiny bezylanu, 160 mg walsartanu (Valsartanunz) i 25 mg hydrochlorotiazydu (Hydrochlorothiazidun,").

Dipperam HCT, 10 mg + 320 mg + 25 mg

Każda tabletka powlekana zawiera 1 0 mg amlodypiny (Amlodipinum) w postaci amlodypiny bezylanu,

320 mg walsartanu (Valsartanułn) i 25 mg hydrochlorotiazydu (Hydrochlorothiazidum).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6. I .


Jakie są przeciwwskazania do stosowania leku Dipperam HCT?

Nadwrażliwość na substancje czynne, inne pochodne sulfonamidów, pochodne dihydropiłydyny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6. I .

Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

Zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby lub zastój żółci,

Ciężkie zaburzenia czynności nerek (GFR < 30 ml/min/l,73 m 2 ), bezmocz i dializoterapia.

Jednoczesne stosowanie z produktami leczniczyłni zawierąiącymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (GFR < 60 ml/min/l ,73 m 2 ), patrz punkty 4.5 i 5.1 .

Oporna na leczenie hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia i objawowa hiperułykemia.

Ciężkie niedociśnienie tętnicze.

Wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny).

Zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. kardiomiopatia przerostowa zawężająca i stenoza aortalna wysokiego stopnia),

Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego.


Dipperam HCT – jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Przedstawiony niżej profil bezpieczeństwa ustalono na podstawie danych z badań klinicznych z zastosowaniem produktu złożonego zawierającego amlodypinę z walsartanem i hydrochlorotiazydem oraz znanego profilu bezpieczeństwa jego poszczególnych składników (amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu).

L!H/4290/OO I

Podsumosvanie profilu bezpieczeństwa

Bezpieczeństwo amlodypiny z walsaltanem i hydrochlorotiazydem w maksymalnej 10 mg + 320 mg + 25 mg oceniano w jednym krótkotrwałym (8 tygodni), kontrolowanym badaniu klinicznym z udziałem 2 271 pacjentów, z któłych 582 otrzymywało walsartan w skojarzeniu z amlodypiną i hydrochlorotiazydem. Działania niepożądane były na ogół lekkie i przemijające, a tylko w nielicznych przypadkach wymagały przerwania leczenia. W tym badaniu klinicznym z aktywną kontrolą najczęstszą przyczyną przerwania leczenia były zawroty głowy i niedociśnienie tętnicze (0,7%).

W 8-tygodniowym kontrolowanym badaniu nie  aby trójlekowa terapia wywoływała jakiekolwiek znaczące no",ve lub niespodziewane działania niepožądane w porównaniu ze znanymi działaniami po zastosowaniu monoterapii lub leczenia dwiema z trzech substancjami czynnymi.

W 8-tygodniovvym kontrolowanym badaniu klinicznym zmiany wskaźników laboratoryjnych odnotowane po zastosowaniu amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem były nieznaczne i zgodne z farmakologicznym mechanizmem działania poszczególnych składników stosowanych w monoterapii. Walsałtan zawarty w produkcie leczniczym łagodził działanie hydrochlorotiazydu zmniejszające stężenie potasu.

Tabela czne zestawienie działań nie oż dan ch

Działania niepożądane amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem oraz poszczególnych substancji czynnych wymieniono w ponižszej tabeli zgodnie z klasyfikacją układów i narządów MedDRA oraz częstością.

Bardzo często (-21/10): często e 1/100 do < 1/1 0); niezbyt często (21/1000 do < 1/100); rzadko (21/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< I / 10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA

Działanie niepożądane

 

Cz stość

 

Amlodypina

/walsartan/

HCT

Amlodypina

Walsa rtan

HCT

Nowotworv łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry (rak podstawnokomórkowy i rak kolczystokomórkow skóry)

     

Częstość nieznana

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Agranulocytoza, niewydolność szpiku kostne o

     

Bardzo rzadko

Zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wartości hemato u

   

Czestość nieznana

 

Niedokrwistość hemoli czna

     

Bardzo rzadko

LetN-openia

 

Bardzo rzadko

 

Bardzo rzadko

Neutropenia

   

Częstość nieznana

 

Małopłytkowość. czasami z lamic

 

Bardzo rzadko

Częstość nieznana

Rzadko

Niedokrwistosć a kas czna

     

Czestość nieznana

Zaburzenia układu immunolo iczne o

Nadwrażliwość

 

Bardzo rzadko

Czestość nieznana

Bardzo rzadko

Zaburzenia metabolizmu i odżYM"iania

Jadłowstret

Niezbyt czesto

     

Hiperkalcemia

Niezbyt cz sto

   

Rzadko

NL/H/4290f001

 

Hiperglikemia

 

Bardzo rzadko

 

Rzadko

Hiperlipidemia

Niezbyt cz sto

     

Hiperurykemia

Niezbyt często

   

Czesto

Zasadowica hi ochloremiczna

     

Bardzo rzadko

Hipokaliemia

Często

   

Bardzo czesto

Hi omao ezemia

     

Cz sto

Hiponatremia

Niezbyt cz sto

   

Często

Pogorszenia statusu metabolicznego w cukrz cv

     

Rzadko

Zaburzenia psychiczne

Depresja

 

Niezbyt cz sto

 

Rzadko

Bezsenność/zaburzenia snu

Niezbyt cz sto

Niezbyt cz sto

 

Rzadko

Zmiany nastroju

 

Niezbyt cz sto

   

S lątanie

 

Rzadko

   

Zaburzenia układu nerwowego

Zaburzenia koordynacji

Niezbyt czesto

     

Zawro łow

Cz sto

Czesto

 

Rzadko

Zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego związane ze zmianą pozycji ciała, zauroty łowy odczas uysiłku

       

Zaburzenia smaku

Niezbyt często

Niezbyt często

   

Zaburzenia oza iramidowe

 

Częstość nieznana

   

Ból

Czesto

Cz sto

 

Rzadko

Hipertonia

 

Bardzo rzadko

   
 

Niezbyt często

     

Parestezja

N iezbyt cz sto

N iezbyt często

 

Rzadko

Neuropatia obwodowa, neuro atia

Niezbyt cz sto

Bardzo rzadko

   

Senność

Niezbyt cz sto

Często

   

Omdlenie

Niezbyt cz sto

Niezbyt często

   

Drżenie

 

Niezbyt cz.ęsto

   

Niedoczulica

 

Niezbyt czesto

   

Zaburzenia oka

Ostra jaskra zamkniętego k ta

     

Częstość nieznana

Zaburzenia widzenia

 

Niezbyt czesto

   

Osłabienie wzroku

Niezbyt ezesto

Niezbyt cz sto

 

Rzadko

Zaburzenia ucha i błednika

Szum uszny

Zawrotv łowv

Niezb t

Niezbyt czesto

   

Niezb t

 

ochodzenia obwodowe o

cz sto

 

cz sto

 

Zaburzenia serca

Kołatanie serca

 

Często

   

Tachykardia

Niezbvt często

     

Zaburzenia rytmu serca (w tym bradykardia, częstoskurcz komorowy i mi otanie rzedsionków)

 

Bardzo rzadko

 

Rzadko

Zawał mięśnia sercoweoo

 

Bardzo rzadko

   

Zaburzenia naczyniowe

Nagłe zaczenvienienie skóry, zwłaszcza twarzy i s i

 

Często

   

Niedociśnienie tętnicze

Czesto

Niezbyt cz sto

   

Niedociśnienie ortosta czne

Niezbyt cz sto

   

Często

Zapalenie żyły.

zakrze owe za alenie ż

Niezbyt często

     

Zapalenie naczyń krwionośn ch

 

Bardzo rzadko

Częstość nieznana

 

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Kaszel

Niezbyt często

Bardzo rzadko

N iezbyt czesto

 

Duszność

Niezbyt często

Niezbyt cz sto

   

Zespół zaburzeń oddechowych, obrzęk płuc, za alenie łuc

     

Bardzo rzadko

Zapalenie błony śluzowej nosa

 

Niezbyt często

   

Podrażnienie gardła

Niezbyt często

     

Zaburzenia żołądka i jelit

Odczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, ból w nadbrzuszu

Niezbyt często

Czesto

Niezbyt często

Rzadko

Przykry oddech

Niezbyt czesto

     

Zmiany ry"tmu wypróżnień

 

Niezbyt cz sto

   

Za arcie

     

Rzadko

Zmnie•szenie a et "tu

     

Czesto

Biegunka

Niezbyt czesto

Niezbvt cz sto

 

Rzadko

Suchość w jamie ustnej

Niezbyt często

Niezbyt cz sto

   

Niestrawność

Często

Niezbvt czesto

   

Zapalenie błony śluzowej żołądka

 

Bardzo rzadko

   

Rozrost dziąseł

 

Bardzo rzadko

   

Nudności

Niezbyt

cz sto

Często

 

Czesto

Zapalenie trzustki

 

Bardzo rzadko

 

Bardzo rzadko

Wymioty

Niezbyt cz sto

Niezbyt cz sto

 

Czesto

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowvch

Nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby, w tym zwiększenie stężenia bilirubin " we krwi

 

Bardzo rzadko* *

Częstość nieznana

 

Za alenie wątrobv

 

Bardzo

   

N [414/4290

     

rzadko

   

zastó" žółci, żółtaczka

 

Bardzo rzadko

 

Rzadko

Zaburzenia skórv i tkanki podskórnej

Lysienie

 

Niezbyt cz sto

   

Obrzęk naczy"nioruchowy

 

Bardzo rzadko

Częstość nieznana

 

Pęcherzowe zapalenie skóry

   

Częstość nieznana

 

Reakcje przypominające skórny toczeń rumieniowaty, reaktywacja skórnego tocznia rumieniowate o

     

Bardzo rzadko

Rumień wielopostaciowy

 

Bardzo rzadko

 

Czestość nieznana

Osutka

 

Niezbyt cz sto

   

Nadmierne pocenie się

N iezbyt często

Niezbyt cz sto

   

Reakcja nadwrażliwości na światło*

 

Bardzo rzadko

 

Rzadko

Swiąd

Niezbyt czesto

Niezbyt cz sto

Częstość nieznana

 

Plamica

 

Niezbyt cz sto

 

Rzadko

Wysypka

 

Niezbyt cz sto

Częstość nieznana

Często

Odbanvienie skóry

 

Niezbyt często

   

Pokrzywka i inne formy

 

Bardzo rzadko

 

Często

Martwicze zapalenie naczyń i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka

 

Częstość nieznana

 

Bardzo rzadko

Złuszczające zapalenie skó

 

Bardzo rzadko

   

Zespól Stevensa-Johnsona

 

Bardzo rzadko

   

Obrzęk Quinckego

 

Bardzo rzadko

   

Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej

Ból stawów

 

Niezbyt czesto

   

Ból pleców

Niezbyt cz sto

Niezbyt często

   

Obrzęk stawów

Niezbvt cz sto

     

Skurcze mięśni

Niezbvt cz sto

Niezbyt często

 

Częstość nieznana

Osłabienie mieśni

Niezbvt cz sto

     

Ból mieśni

Niezbyt często

Niezbyt czesto

Częstość nieznana

 

Ból w kończynie

N iezbyt często

     

Obrz k kostek

 

Cz sto

   

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Zwiększenie stężenia kreat nin we krwi

Niezbyt cz sto

 

Czestość nieznana

 

Zaburzenia oddawania moczu

 

Niezbyt cz sto

   

Oddawanie moczu w noc

 

Niezb "t

   

I

     

cz sto

   

Częstomocz

Często

Niezbyt cz sto

   

Zaburzenia czynności nerek

     

Częstość nieznana

Ostra niewydolność nerek

Niezbyt czesto

   

Częstość nieznana

Niewydolność i zaburzenia czvnności nerek

   

Czestość nieznana

Rzadko

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Impotencja

Niezbvt często

Niezbyt cz sto

 

Często

Ginekomastia

 

Niezbyt często

   

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Abazja, zaburzenia chodu

Niezbyt cz sto

     

Osłabienie

Niezbyt czesto

Niezbyt często

 

Częstość nieznana

Odczucie dyskomfortu, złe samo oczucie

Niezbyt często

N iezbyt cz sto

   

Wyczerpanie

Czesto

Często

Niezbyt często

 

Niesercowy ból w klatce iersiowe

Niezbyt często

Niezbyt cz sto

   

Obrzek

Cz sto

Czesto

   

Ból

 

Niezbyt często

   

Gorączka

     

Czestość nieznana

Badania diagnostyczne

Zwiekszone steženie li idów we krwi

     

Bardzo często

Zwiększne stężenie azotu mocznikoweoo we IT,vi

Niezbyt cz sto

     

Zwiększone stęženie kwasu łnoczowe o we krwi

Niezbyt często

     

Glukozuria

     

Rzadko

Zmniejszone stężenie otasu we krwi

Niezbyt czesto

     

Zwiększone stężenie otasu we krwi

   

Czestość nieznana

 

Zwiększenie masy ciała

Niezbyt cz sto

Niezbyt cz sto

   

Zmniejszenie masy ciała

 

Niezbyt cz sto

   

* Patrz „Nadwrażliwość na światło” w punkcie 4.4

** W większości przypadków odpowiadąiące cholestazie

Opis "branych działań niepożądanych

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry: na podstawie danych dostępnych z badań epidemiologicznych stwierdzono związek między łączną dawką hydrochlorotiazydu a występowaniem nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry (patrz również punkty 4.4 i 5. l).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ry v zyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 1 8 1 C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać równiež podmiotowi odpowiedzialnemu.

N L/H/4290iOOt


Dipperam HCT - dawkowanie leku

Dawkowanie

Zalecaną dawką produktu leczniczego Dipperam HCT jest I tabletka na dobę, najlepiej przyjłnowana rano.

Przed zmianą terapii na produkt leczniczy Dipperam HCT ciśnienie tętnicze pacjenta powinno być kontrolowane ustabilizowanymi dawkami poszczególnych substancji czynny•ch przyjmowanych w tym samym czasie. Dawkę produktu Dipperam HCT należy ustalać na podstawie dawek poszczególnych składników produktu złożonego stosowanych bezpośrednio przed zmianą.

Maksymalna zalecana dawka produktu Dipperam HCT wynosi 10 mg + 320 mg +25 mg.

Szczególne grupy pacientóv

Zaburzenia czynności nerek

Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu, stosowanie produktu Dipperam HCT jest przeciwwskazane u pacjentów z bezmoczem (patrz punkt 4.3) i u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czy•nności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego [GFR] < 30 ml/min/l , 73 m 2 ), patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2.

U pacjentów z lekkiłni do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek modyfikacja dawki początkowej nie jest konieczna (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby

Ze względu na zawał•tość walsartanu stosowanie produktu leczniczego Dipperam HCT u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). U pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez zastoju żółci maksymalna zalecana dawka walsartanu wynosi 80 mg, dlatego produkt Dipperam HCT nie jest odpowiedni dla pacjentów tej grupy (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). Nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny u pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4. l), u których rozważa się zmianę leczenia na produkt Dipperam HCT. należy zastosować najmniejszą dostępną dawkę amlodypiny jako składnika złożonego produktu leczniczego.

Nieu ł vdolność serca i choroba niedoknpienna serca

Ograniczone jest doświadczenie dotyczące stosowania amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem, zwłaszcza w maksymalnej dawce, u pacjentów z  serca i chorobą niedokrwienną serca. Zaleca się zachowanie ostrożności u tych pacjentów, szczególnie gdy produkt leczniczy zawierający amlodypinę z walsartanem i hydrochlorotiazyd stosowany jest w maksymalnži dawce 10 mg + 320 mg + 25 mg.

NL/H/429() "00] -1102-003-004-005îDC

Osoby w podeszłyn wieku (65 lat lub starsze)

Ze względu na ograniczoną liczbę dostępnych danych. u osób w podeszłym wieku zalecana jest ostrożność, w tym częstsze kontrolowanie ciśnienia tętniczego, szczególnie podczas stosowania amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem w maksymalnej da ł vvce 10 mg + 320 mg + 25 mg. Podczas zmiany leczenia u osób w podeszłym wieku z nadciśnieniem tętniczym (patrz punkt 4. I ) na produkt leczniczy Dipperam HCT, należy zastosować najmniejszą dostępną dawkę amlodypiny jako składnika złożonego produktu leczniczego.

Dzieci i młodzież

Produkt leczniczy Dipperam HCT nie ma zastosowania u dzieci i młodzieży (w wieku poniżej 18 lat) we wskazaniu samoistne nadciśnienie tętnicze.

Sposób podawania Podanie doustne.

Produkt leczniczy Dipperam HCT można przyjmo"„vać podczas posiłku lub niezależnie od posiłków. Tabletki należy połykać w całości popijąjąc wodą, każdego dnia o tej samej porze, najlepiej rano.


Dipperam HCT – jakie środki ostrożności należy zachować?

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym.

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) z hipowolemią

W kontrolowanym badaniu z udziałem pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego niepowikłanym nadciśnieniem znaczne niedociśnienie tętnicze, w tym niedociśnienie ortostatyczne, obserwowano u 1,7% pacjentów otrzymujących maksymalną dawkę amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem (10 mg + 320 mg + 25 mg) w porównaniu z 1,8% pacjentów leczonych walsartanem z HCT (320 mg + 25 mg), 0,4% pacjentów otrzymujących amlodypinę z walsartanem (10 mg + 320 mg) i 0,2% otrzymujących HCT z amlodypiną (25 mg + 10 mg).

U pacjentów z niedoborenł sodu i (lub) z hipowolemią (np. otrzymujących duże dawki leków moczopędnych) może vvystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze po rozpoczęciu stosowania ałnlodypiny z walsartanem i HCT. Zaleca się wyrównanie tych niedoborów przed rozpoczęciem stosowania produktu Dipperam HCT.

Jeśli podczas stosowania produktu leczniczego Dipperam HCT "„wstąpi nadmierne niedociśnienie tętnicze, pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach i, jeśli to konieczne, podać w infuzji dożylnej

0.9% roztwór chlorku sodu. Leczenie można kontynuować po ustabilizowaniu ciśnienia krwi.

NL/H/4290/OOl-002-003-004-005/DC

Zmiany stężenia elektrolitów

A młodypinańvalsartan/hydrochlorotiazyd

W kontrolowanym badaniu klinicznym z zastosowaniem amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem stwierdzono u wielu pacjentów niemal zrównoważenie przeciwstawnego wpływu walsartanu w dawce 320 mg i hydrochlorotiazydu w dawce 25 mg na stężenie potasu w surowicy. U pozostałych pacjentów przeważać może jedno lub drugie działanie. Należy w odpowiednich odstępach czasu oznaczać stężenie elektrolitów w surowicy w celu wykrycia możliwych zaburzeń równowagi elektrolitowej.

Stężenie elektrolitów i potasu w surowicy należy kontrolować w odpowiednich odstępach czasu w celu wykrycia możliwych zaburzeń równowagi elektrolitowej. zwłaszcza u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka. takimi jak zaburzenia czynności nerek, przyjmowanie innych produktów leczniczych lub zaburzenia równowagi elektrolitowej w wywiadzie.

Walsartan

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z suplementami potasu, lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas. zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas lub innymi produktami

leczniczyłni, które mogą zwiększyć stężenie potasu (heparyna itp.). Jeśli to wskazane, naležy kontrolować stężenie potasu.

Hydrochlorotiazvd

Leczenie produktem Dipperam HCT można rozpocząć dopiero po wyrównaniu hipokaliemii i jakiejkolwiek współwystępującej hipomagnezemii. Tiazydowe leki moczopędne mogą spowodować wystąpienie hipokaliemii lub nasilić istniejącą hipokaliemię. Leki te należy stosować ostrożnie u pacjentów ze schorzeniami, które mogą przebiegać ze wzmożoną utratą potasu, na przykład z nefropatią z utratą soli lub przednerkowym (kardiogennym) zaburzeniem czynności nerek. Jeśli podczas stosowania hydrochlorotiazydu wystąpi hipokaliemia, stosowanie produktu Dipperam HCT należy przerwać do czasu ustabilizowania równowagi potasowej.

Tiazydowe leki łnoczopędne mogą spowodować wystąpienie hiponatremii i zasadowicy hipochloremicznej lub nasilić istnižiącą wcześniej hiponatremię. Obserwowano hiponatremię z objawami neurologicznymi (nudności, postępująca dezorientacja, apatia). Stosowanie hydrochlorotiazy"du można rozpocząć dopiero po »"ł•ównaniu istniejącej hiponatremii. Jeśli podczas stosowania produktu Dipperam HCT rozwinie się ciężka lub nagła hiponatremia, leczenie należy przerwać do czasu normalizacji stężenia sodu we krwi.

U wszystkich pacjentów otrzyłnujących tiazydowe leki moczopędne należy okresowo kontrolować, czy nie występują zaburzenia równowagi elektrolitowej, zwłaszcza potasu, sodu i magnezu.

Zaburzenia czynności nerek

Tiazydowe leki moczopędne mogą wywołać azotemię u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek. Jeśli produkt Dipperam HCT stosuje się u paeientów z zaburzeniami czynności nerek, zaleca się okresowe kontrolowanie stężenia w surowicy elektrolitów (w tym potasu), kreatyniny i kwasu moczowego. Stosowanie produktu Dipperam HCT jest przeciwwskazane u paqientów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, z bezmoczem lub dializowanych (patrz punkt 4.3).

Modyfikacja dawki produktu Dipperam HCT u pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (GFR 230 ml/min/1,73 m 2 ) nie jest konieczne.

Zwężenie tętnicy nerkowej

Produkt leczniczy Dipperam HCT należy stosować ostrożnie w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej albo ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki ze względu na możliwość zwiększenia u nich stężenia mocznika i kreatyniny we krwi.

NL/H/4290/OO -002-003-004-005/DC

Przeszcze ienie nerki

Brak dotychczas doświadczenia dotyczącego bezpieczeństwa stoso"yvania amlodypiny z walsartanem i HCT u pacjentów po niedawno przebytym przeszczepieniu nerki.

Zaburzenia czynności wątroby

Walsartan jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z żółcią. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wydłużony jest okres półtr s ,vania amlodypiny i większe są wartości AUC. Nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania. U pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez zastoju żółci maksymalna zalecana dawka walsartanu wynosi 80 mg, dlatego produkt Dipperam HCT nie jest odpowiedni do stosowania u tych pacjentów (patrz punkty 4.2, 4.3

Obrzek nacz

U pacjentów leczonych walsartanem opisywano obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani i głośni, powodujący niedrożność dróg oddechowych i (lub) obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub) języka. U niektórych z nich obrzęk występowałjuż wcześniej po zastosowaniu innych produktów leczniczych. w tym inhibitorów ACE. Jeśli u pacjenta wystąpi obrzęk naczyniorucho», stosowanie produktu leczniczego Dipperam HCT należy natychmiast przerwać i już nigdy go nie stosować.

Niewydolność serca i choroba niedokrwienna serca/stan po zawale mięśnia sercowego

U osób podatnych można spodziewać się, że zahamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron spowoduje zmiany czynności nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, leczenie inhibitorami ACE i antagonistami receptorów angiotensyny powodowało oligurię i (lub) postępującą azotemię, a w rzadkich przypadkach ostrą niewydolność nerek i (lub) zgon pacjenta. Podobne "niki uzyskano w" odniesieniu do walsałtanu. Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca lub po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę czvnności nerek.

W długotrwałym, kontrolowanyłn placebo badaniu (PRAISE-2) u pacjentów z niewydolnością serca stopnia III i IV wg NYHA (New York Heart Association Classification) o etiologii innej niż niedokrwienna, stosowanie amlodypiny wiązało się z częstszymi niż w grupie placebo doniesieniami o obrzęku płuc, mimo braku istotnych różnic w częstości zaostrzenia niewydolności serca.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania antagonistów kanałów wapniowych, w tym amlodypiny, u pacjentów z zastoinową niewy"dolnością serca ze względu na zwiększone ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonu.

Ze względu na ograniczoną liczbę dostępnych dany"ch zaleca się ostrożność w przypadku stosowania amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem, zwłaszcza w maksymalnej dawce 10 mg + 320 mg + 25 mg, u pacjentów z niewydolnością serca i chorobą niedokrwienną serca.

Zwężenie zastawki aortalnej i zastawki dwudzielnej

Tak jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne. szczególna ostrożność jest wskazana u pacjentó,v ze zwężeniem zastawki mitralnej lub ze znaczącą stenozą aortalną niewysokiego stopnia.

Ciąża

Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRA) podczas ciąży. Z wyjątkiem przypadków wymagających leczenia AIIRA, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować inne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W razie stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać podawanie produktu z grupy AllRA i, jeśli to wskazane, rozpocząć alternatywne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Pierwotny hiperaldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie powinni być leczeni walsartanem (antagonista receptora angiotensyny II), gdyž ich układ renina-angiotensyna nie jest aktywowany. Z tego względu

nie zaleca się stosowania produktu Dipperam HCT u tych pacjentów.

Układowy toczeń rumieniowaty

Istnieją doniesienia, że tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, zaostrzają przebieg lub aktywują układowy toczeń rumieniowaty.

Inne zaburzenia metaboliczne

Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd. mogą zaburzać tolerancję glukozy i zwiększać stężenie cholesterolu, triglicełydów oraz kwasu moczowego w surowicy. U pacjentów z cukrzycą może być konieczne dostosowanie dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Ze względu na zawałiość hydrochlorotiazydu stosowanie produktu Dipperam HCT jest przeciwwskazane u pacjentów z objawami hiperułykemii. Hydrochlorotiazyd może spowodować zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy poprzez zmniejszenie klirensu kwasu moczowego, wywołać lub nasilić hiperurykemię, a także u podatnych pacjentów spowodować wystąpienie dny.

Tiazydowe leki moczopędne zmniejszają wydalanie wapnia w moczu i mogą powodować przemijające, nieznaczne zwiększenie stężenia vv•apnia w bez znanych objawów zaburzeń jego metabolizmu. Produkt leczniczy Dipperam HCT jest przeciwwskazany u pacjentów z hiperkalcemią i można go stosować tylko po wyrównaniu jakiejkolwiek istniejącej hiperkalcemii. Jeśli w trakcie leczenia rozwinie się hiperkalcemia, stosowanie produktu Dipperam HCT należy przerwać. Podczas stosowania tiazydowych leków moczopędnych należy okresowo kontrolować stężenie wapnia w surowicy. Znaczna hiperkalcemia może być objawem utajonej nadczynności przytarczyc. Tiazydowe leki moczopędne należy odstawić pł•zed wykonaniem testów czynnościowych przytarczyc.

Nadwrażliwość na światło

 
   


Podczas stosowania tiazydowych leków moczopędnych opisywano przypadki reakcji nadwrażliwości na światło (patrz punkt 4.8). Jeśli reakcja taka w trakcie stosowanie produktu Dipperam HCT, należy przerwać leczenie. Jeśli powtórne podanie leku moczopędnego zostanie uznane za konieczne, zaleca się ochronę obszarów skóry narażonych na światło słoneczne lub sztuczne promieniowanie UVA.

Ostra jaskra z zamkniętym kątem

Hydrochlorotiazyd (sulfonamid) może wywoływać reakcję idiosynkratyczną, powodującą ostrą, przemijającą krótkowzroczność i ostrą jaskrę z zamkniętym kątem. Do objawów należy nagłe pogorszenie ostrości wzroku lub ból oka, występujące zwykle w okresie od kilku godzin do tygodnia po rozpoczęciu stosowania produktu leczniczego. Nieleczona ostra jaskra z zamkniętym kątem može prowadzić do trwałej utraty wzroku.

Podstawowym postępowaniem jest możliwie szybkie odstawienie hydrochlorotiazydu. W razie braku poprav„y może być konieczne rozważenie natychmiastowego leczenia lub zabiegu chirurgicznego. Czynnikiem ryzyka rozwoju ostrej jaskry z zamkniętym kątem może być uczulenie na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie,

Uwa i o ólne

Należy zachować ostrożność u pacjentów ze znaną nadwrażliwością na inne produkty lecznicze z grupy antagonistów receptora angiotensyny Il. Wystąpienie reakcji nadl,vrażliwości na hydrochlorotiazyd jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą.

Osoby w podeszłym wieku (ž65 lat)

Ze względu na ograniczoną liczbę danych, u pacjentów w podeszłym wieku zaleca się ostrożność, "„v tym częstsze pomiary ciśnienia tętniczego, szczególnie jeśli otrzymują oni amlodypinę z walsartanem i hydrochlorotiazydem w maksymalnej dawce (10 mg + 320 mg + 25 mg).

NL/H/4290/OOl -002-003-004-005/DC

Podwó"na blokada układu renina-an iotens na-aldosteron RAA

Dowiedziono, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny

(ARB) lub aliskirenu zwiększa łyzyko niedociśnienia tętniczego. hiperkaliemii i osłabienia czynności nerek (włącznie z ostrą niewydolnością nerek). Z tego względu nie zaleca się stosowania podwójnej blokady układu RAA przez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).

Jeśli zastosowanie podwójnej blokady jest bezwzględnie konieczne, leczenie takie powinno być prowadzone pod nadzorem specjalisty, z częstą i ścisłą kontrolą czynności nerek, stężenia elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny nie należy stosować jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Nieczemiakowe nowotwory złośliwe skóry

W dwóch badaniach epidemiologicznych z wykorzystaniem danych z duńskiego krajowego rejestru nowotworów złośliwych stwierdzono zwiększenie ryzyka nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry (NMSC) [raka podstawnokomórkowego (BCC) i raka kolczystokomórkowego (SCC)] "vv warunkach zwiększającego się łącznego narażenia organizmu na hydrochlorotiazyd.

W mechanizmie rozwoju NMCS mogą odgrywać rolę fotouczulające właściwości hydrochlorotiazydu.

Pacjentów przyjmujących hydrochlorotiazyd należy poinformować o ryzyku NMSC i zalecić regularne sprawdzanie, czy na skórze nie pojawiły się nowe zmiany, i szybki kontakt z lekarzem w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek podejrzanych zmian skórnych. Pagientom należy zalecić podejmowanie możliwych działań zapobiegawczych w celu minimalizacji ryzyka rozwoju nowotworów złośliwych skóry, jak ograniczanie narażania się na działanie światła słonecznego i promieniowania UV, a jeśli to niemożliwe - odpowiednią ochronę. Niepokojące zmiany skórne należy niezwłocznie badać z możliwością biopsji z oceną histologiczną. U osób, u któłych w przeszłości występowały NMSC, może być konieczne ponowne rozważenie stosowania hydrochlorotiazydu (patrz ró,vnież punkt 4.8).


Przyjmowanie leku Dipperam HCT w czasie ciąży

Ciąża

Amlodypina

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania amlodypiny u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach obserwowano szkodliwy wpływ dużych dawek amlodypiny na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Nie zaleca się stosowania amlodypiny w czasie ciąży poza sytuacjami, gdy nie Iłła innej, bezpieczniejszej metody leczenia i gdy sałna choroba stwarza większe zagrożenie dla matki i płodu.

Walsartan

Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) w pienvszym trymestrze ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie AllRA w drugim i trzecim trymestrze ciąży jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące łyzyka działania teratogennego przypadku narażenia na inhibitory ACE w pierwszym tłymestrze ciąży nie są rozstrzygające, jednak nie można wykluczyć nieznacznego zwiększenia ryzyka. Wprawdzie brak kontrolowanych danych epidemiologicznych w odniesieniu do AIIRA, podobne ryzyko może dotyczyć całej tej grupy produktów leczniczych. Z wyjątkiem konieczności kontynuowania leczenia AIIRA. u pacjentek planujących ciążę należy zastosować alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W razie stwierdzenia ciąży leczenie AllRA należy natychmiast przerwać i. jeśli to wskazane, rozpocząć leczenie alternatywne.

Wiadomo, że stosowanie AllRA w drugim i trzecim tłymestrze ciąży powoduje toksyczne działanie na ludzki płód (pogorszenie czynności nerek. małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niev,ydolność nerek, niedociśnienie tętnicze. hiperkaliemia), patrz punkt 5.3.

Jeśli narażenie na AllRA wystąpiło od drugiego trymestru ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne czaszki i czynności nerek płodu.

Należy uważnie obserwować niemowlęta, których matki przyjmowały AURA, ze względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia tętniczego (patrz punkty 4.3 i 4.4).

1-002-003-004-005/DC

Hydrochlorotiazyd

Doświadczenie dotyczące stosowania hydrochlorotiazydu w czasie ciąży, zwłaszcza v," pierwszym trymestrze, jest ograniczone. Dane z badań na zwierzętach są niewystarczające.

Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Mechanizm jego działania farmakologicznego sprawia, że stosowany w drugim i trzecim trymestrze ciąży może zmniejszać maciczno-łożyskowy przepływ krwi i wywoływać u płodu oraz żółtaczkę: zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość.

Amlodypina + walsartan + hydrochlorotiazyd

Brak danych dotyczących stosowania amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem u kobiet w ciąży. Na podstawie istniejących danych odnoszących się do poszczególnych substancji czynnych nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Dipperam HCT pierwszym trymestrze ciąży, ajego stosowanie w drugim i trzecim trymestrze jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Karmienie piersią

Nie ma dostępnych infołmacji o stosowaniu walsartanu w okresie karmienia piersią.

Amlodypina przenika do mleka kobiecego. Oszacowano, że odsetek dawki. jaki przyjmuje niemowlę od karmiącej go piersią matki. mieści się w przedziale międzykwartylowym 3% - 7%, przy czym "Wartość maksymalna wynosi 15%. Wpływ amlodypinv na organizm niemowląt jest nieznany.

Hydrochlorotiazyd przenika do mleka kobiecego w niewielkiej ilości. Duże dawki tiazydowych leków moczopędnych wywołując intensywną diurezę mogą zahamować wytwarzanie mleka. Nie zaleca się stosowania produktu Dipperam HCT w okresie karmienia piersią. Gdyby jednak był w tym czasie stosowany, jego dawka musi być możliwie mała. Preferowane jest inne leczenie z zastosowaniem produktów leczniczych o lepszym profilu bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią, nvłaszcza podczas karmienia noworodka lub wcześniaka.

Płodność Brak badań klinicznych dotyczących amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem na płodność.

Walsartan

Walsartan nie wpływał niekorzystnie na sprawność reprodukcyjną samców i samic szczura po podaniu doustnym dawek do 200 mg/kg mc./dobę. Dawka ta jest 6-krotnie większa od maksymalnej dawki zalecanej dla ludzi w przeliczeniu na mg/m 2 PC. (obliczenia zakładają podanie doustne dawki 320 mg/dobę pacjentowi o masie ciała 60 kg).

Amlodypina

LJ niektórych pacjentów leczonych antagonistami kanałów wapniowych zaobserwowano odwracalne zmiany biochemiczne w główkach plemników. Dane kliniczne dotyczące możliwości wpływu amfodypiny na płodność są niewystarczające. W jednym badaniu na szczurach stwierdzono niepożądany wpływ na płodność samców (patrz punkt 5.3).


Zamienniki leku Dipperam HCT

Zamiast tego leku można wybrać 1 zamiennik.

Valtricom interakcje ulotka tabletki powlekane 0,01g+0,16g+0,025g 28 tabl.

Valtricom

tabletki powlekane | 0,01g+0,16g+0,025g | 28 tabl.

lek na receptę | refundowany | 75+


Dostępny w mniej niż połowie aptek

Znajdź w aptekach

25,17 zł


Interakcje z innymi lekami

Ten lek zażywany jednocześnie z innymi lekami może mieć negatywny wpływ na twoje zdrowie.


Interakcje z żywnością

Nie posiadamy informacji wskazujących, aby podczas zażywania tego leku należało unikać jakichkolwiek produktów żywnościowych.


Inne opakowania


Podobne produkty z tą samą substancją czynną


Może Cię również zainteresować:

Ojciec podaje dziecku syrop na kaszel.

Zdrowie

Kaszel i ból gardła u dzieci

Kaszel i ból gardła to powszechnie występujące dolegliwości, szczególnie dokuczliwe u dzieci w czasie powrotu do szkoły po wakacjach oraz w okresie je...


Dodatkowe informacje

Wybierz interesujące Cię informacje:

Informacje o identyfikatorach BLOZ produktów są dostępne adresem www.blozinfo.osoz.pl.